بازخواني تحليلي ديدگاه زيديه درباره دلالت‌هاي حديث معرفت امام

يكي از احاديث مورد اتفاق مذاهب كلامي، حديث «من مات و لم يعرف امام زمانه مات ميته جاهليه» بوده كه سفارش خاصي به شناخت امام نموده است؛ به‌گونه‌اي كه اين شناخت، زمينه‌ساز اعتقاد و ايمان و در نتيجه عمل و تعهد خواهد بود. در اين ميان عالمان زيديه همچون عالمان اماميه حديث معرفت را با عبارات مختلفي در آثار فقهي، كلامي و تفسيري خود منعكس نموده‌اند و به معتبر بودن آن اذعان كرده‌اند. در مقاله پيش‌رو، تلاش شده است با روش توصيفي - تحليلي با مراجعه با متون معتبر و متقن، اعتبار اين روايت و احاديث مشابه آن نزد زيديه بررسي شده و پس‌ از آن به بررسي ديدگاه زيديان در خصوص دلالت حديث اقدام شود. تحقيق و تفحص در كتب عالمان زيديه اين نتيجه را به دست مي‌دهد كه از ديدگاه آنان اين روايت نتايج مهمي همچون، ضرورت وجود امام در هر زمان، اصالت امامت، وجوب تبعيت از امام و وجوب معرفت امام را به دنبال دارد و عدم شناخت و تبعيتي از چنين امامي مستلزم، مرگ جاهلي است و عذري از متخلف پذيرفته نمي‌شود.