تأثير روايت درماني بر افكار اضطرابي مادران مطلقه

هدف پژوهش ، بررسي تأثير روايت‌ درماني بر افكاراضطرابي مادران مطلقه بود.پژوهش نيمه‌آزمايشي از نوع پيش‌آزمون - پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري كليه مادران مطلقه شهرستان بهبهان بودند؛ كه از طريق يك مركز مشاوره در بهبهان براي شركت در پژوهش اعلام آمادگي كردند. روش نمونه‌گيري به روش هدفمند و به‌طور داوطلبانه بود. ازميان افرادي كه اعلام آمادگي كردند، 44 نفر برمبناي ملاك‌هاي ورود به پژوهش انتخاب شدند و به صورت تصادفي در گروه آزمايش و كنترل جايابي شدند. به‌منظور سنجش متغيرهاي پژوهش از پرسشنامه افكاراضطرابي ولز AnTI (1994) استفاده شد. پيش از شروع درمان و در انتهاي درمان، اعضاي دو گروه به پرسشنامه‌ها پاسخ دادند. اعضاي گروه آزمايش در معرض پروتكل هشت جلسه‌اي روايت‌درماني پاين (2004) قرار گرفتند و اعضاي گروه كنترل هيچ مداخله‌اي دريافت نكردند. جهت تحليل داده‌هاي پژوهش از روش تحليل كوواريانس استفاده شد و نتايج نشان داد كه روايت‌درماني باعث كاهش معنادار افكار اضطرابي: (0.01 p ، 34.04 =F) و با توجه به مجذور اتا ميزان اين تأثير 45 درصد است؛ اضطراب‌اجتماعي: (0.01 p ، 34.00 = F) و با توجه به مجذور اتا ميزان اين تأثير 46 درصد است؛ اضطراب‌جسماني: (0.05 p ، 7.16 = F) و با توجه به مجذور اتا ميزان اين تأثير 15 درصد است، و فرانگراني: (0.01 p ، 14.15 = F) و با توجه به مجذور اتا ميزان اين تأثير 26 درصد است. در گروه آزمايش نسبت به گروه كنترل شد. نتايج اين پژوهش حاكي از اين است كه روايت‌درماني مي‌تواند روش مناسب و مؤثري در كاهش افكار اضطرابي مادران‌مطلقه باشد.