مدل‌سازي شكل به روش آماري با استفاده از معيارهاي نظريه‌ي اطلاعاتي

مدل‌هاي زاينده‌ مرز شكل‌ در تشخيص و درك از تصوير كاربرد دارد. تلاش آن است تا اين مدل زاينده را با يادگيري از مجموعه‌اي آموزشي از تابع‌هاي شكل (يا به طور معادل، منحني‌هاي درون‌يابي شده از مرز شكل‌ها)، بياموزيم. برقراري تناظر، يا به طور معادل، نحوه‌ي نمونه‌برداري از تابع‌هاي شكل، بر كيفيت مدل‌هاي شكل بسيار اثرگذار است. راهكار روزآمد براي برقراري تناظر، تعريف يك ريسك تجربي تنظيم‌شده براي مدل‌هاي زاينده است كه با كمينه‌سازي اين ريسك، تناظر بين شكل‌ها مشخص مي‌شود. انتخاب پارامترهاي تنظيم به كار رفته در تابع‌هاي ريسك، تأثيري شگرف بر بهينه‌سازي دارد. در اين مقاله با تخمين بُعد مؤثر مدل تحليل سازه‌ي اساسي و به كارگيري الگوريتم تخمين آنتروپي مقدارهاي ويژه، اثر واريانس خطا در گزينش تناظر را در مدل‌هاي شكل آماري در نظر مي‌گيريم. استفاده از الگوريتم پيشنهادي باعث شده است در مدل اندام‌هاي موجود در تصويرهاي راديوگرافي قفسه‌ي سينه از نظر معيار ويژه‌بودن به اندازه‌ي 0.5 ميلي‌متر نسبت به روش طول توصيف كمينه بهبود ايجاد شود و زمان پيدا كردن تناظر نقاط بين شكل‌ها از 600 ثانيه به 300 ثانيه كاهش پيدا كند. همچنين، تناظر برقرار شده با روش پيشنهادي، از نظر معيار ويژه بودن، بر تناظر برقرار شده با نقطه‌گذاري توسط پزشكان برتري دارد.