ظرفيت ها، فرصت ها و آسيب هاي نقش تبليغي روحانيت در ايران معاصر

يكي از مهم‌ترين وظايف ديني علما و روحانيان، تبليغ دين است. در اين مقاله بر مبناي ديدگاه تجويزي اسلام به اين وظيفه و با الهام‌گيري از روش «swot» كوشش شده است ظرفيت‌ها، فرصت‌ها، موانع و كاستي‌هاي روحانيت ايران معاصر در زمينة ايفاي وظيفة مزبور از حيث تأثيرش بر دين‌داري مردم بررسي شوند. يافته‌ها نشان مي‌دهند از سويي ظرفيت‌هايي مانند اتصال روحانيان به منابع بي‌همتاي معارف قرآن و اهل بيت عليهم‌السلام ، عرفان اصيل شيعي، جاذبة نهضت امام حسين (ع) و بهره‌مندي آنان از سطح قابل‌قبولي از اخلاق ارتباطي و نيز فرصت‌هاي ساختاري ارزشمندي همچون حمايت‌هاي حاكميتي و توسعة ابزارها و شيوه‌هاي ارتباطي كه روحانيت در سال‌هاي اخير به آنها دست يافته، اثربخشي تبليغ در دين‌داري را افزايش داده‌اند. از سوي ديگر، موانعي همچون فعاليت نهادها و رسانه‌هاي ناهمسو با روحانيت و كاهش نسبي علاقه‌مندي، اعتماد و مراجعة مردم به روحانيان و كاستي‌هاي عملكردي روحانيت در زمينة اصل تحقق تبليغ، محتواي تبليغ، ابزارهاي تبليغي، شرايط علمي، اخلاقي و مهارتي مبلغان و انگيزه‌ها و رفتارهاي ايشان قابل مشاهده‌اند كه در افول سطح دين‌داري در جامعه مؤثر بوده‌اند.