چيستي مسئله سياست ‌گذارانه مبتني بر نظريه جهان‌ هاي اجتماعي

يكي از مسيرهاي بازسازي علم مدرن به پرسش كشيدن بنيان هاي دانشي، واسازي و سپس بازسازي مجدد آن بر اساس مباني و پارادايم انديشه‌ اي خويش است؛ چراكه علم مدرن وجوه مختلف زندگي انسان ايراني را مملو كرده است. حال پرسش اين مقاله آن است كه اگر سياست گذاري به مثابه يك نظام دانش و مبتني بر پرسش هاي بنيادين ‌اش كه يكي از آنها مسئله سياست گذارانه است بازخواني شود، مسئله چه ويژگي هايي خواهد داشت؟ اين مقاله از نظريه جهان هاي اجتماعي و بنياد آن كه نظريه سه جهان معرفتي پارسانيا است -به عنوان ظرفيتي ايجاد شده مبتني بر حكمت صدرايي- براي پاسخ به اين مسئله بهره جسته است. مقاله به روش عقلي-تحليلي و در گفتگو با برخي انديشمندان كه به اين موضوع پرداخته‌ اند، تلاش كرده است ويژگي هاي مسئله سياست گذارانه را از منظر مذكور تشريح كند؛ نتيجه اين تحليل آن است كه ويژگي هاي يك مسئله سياست گذارانه عبارتند از: عموميت، موقعيت مندي، هنجارمندي، غايت مندي، كنترل ناپذيري و واقعيت مندي.