بهينه‌سازي زنجيره تامين سبز با لحاظ فناوري مورد استفاده در توليد تحت شرايط عدم قطعيت

امروزه با توجه به افزايش جمعيت، رشد فناوري و افزايش انتشار گازهاي گلخانه‌اي، كاهش آلودگي‌هاي زيست‌محيطي ناشي از توليد محصولات و حمل و نقل آنها بسيار حائز اهميت است. در اين مقاله  يك مدل جديد چند هدفه زنجيره تامين سبز سه سطحي ارائه شده است كه متشكل از تامين‌كنندگان، توليدكنندگان و مشتريان است. هدف اصلي اين مقاله كه وجه تمايز  مدل ارائه شده با مدل‌هاي قبلي مي‌باشد، در نظر گرفتن سه هدف حداكثرسازي سود (كاهش هزينه)، كاهش آلودگي زيست محيطي و افزايش كيفيت به طور همزمان در زنجيره تامين سبز مي باشد. البته در نظر گرفتن فناوري و هزينه، آلودگي و كيفيت متاثر از آن نيز وجه تمايز ديگر اين مدل مي‌باشد. با توجه به اينكه در دنياي واقعي اطلاعات به صورت قطعي در دسترس نيستند، بنابراين از رويكرد غيرقطعي استفاده خواهد شد. در اين مطالعه نيز پارامترهاي مربوط به آلودگي‌هاي زيست محيطي و كيفيت محصول غيرقطعي و به صورت عدد فازي لحاظ شده است. سپس با استفاده از روش وزن‌دهي به اهداف و روش LP-metric، چند هدفه به مدل تك هدفه تبديل شده و با استفاده از نرم افزار گمز مورد حل قرار گرفت. تحليل حساسيت نيز بر روي برخي پارامترها انجام شده است. نتايج بدست آمده، حساسيت بيشتر مدل ارائه شده، به تغييرات تقاضا را نشان مي‌دهد. از نظر مديريتي، اين مقاله مي‌تواند به عنوان يك راهنماي مناسب براي طراحي شبكه زنجيره تأمين سبز با در نظر گرفتن تأثيرات فاكتورهاي تكنولوژي، سود، هزينه و اثرات زيست محيطي در شرايط عدم قطعيت باشد.