واكاوي همديدي اثر تغييرات اقليمي بر ويژگي هاي پوشش برف زاگرس مياني در ارتباط با الگوهاي گردشي جو

يكي از عوامل موثر در فرايند تغيير اقليم تغييرات عمده در مقدار برف و باران است. در اين پژوهش از داده هاي روزهاي همراه با برف در طول دوره آماري (2018-1989)، استفاده شد. سپس به دليل اهميت در مطالعه پوشش برف، نقشه هاي ارتفاع ژئوپتانسيل تراز 500 و 850 هكتوپاسكال، سرعت و جهت بادهاي سطح زمين، نقشه رطوبت نسبي سطح زمين، نقشه آب قابل بارش، نقشه امگاي تراز 500 و 850 هكتوپاسكال و نقشه فشار سطح دريا،با استفاده از تكنيك تحليل عاملي و روش خوشه بندي سلسله مراتبي وارد چهار الگوي همديدي حاكم بر روزهاي برفي شناسايي و تعيين گرديد . نتايج نشان داد كه الگوي اول و سوم با مجموع 5/64 درصد الگوي غالب بارش برف در زاگرس مياني مي باشند كه عمدتاً به دليل استقرار مركز پرفشار در درياي مديترانه و درياي سياه و قرارگيري منطقه مورد مطالعه در جلو ناوه عميق در سطح بالا است. همچنين در غالب مواقع بارش برف سنگين يك سردچال در تراز 850 هكتوپاسكال شكل مي گيرد كه منطقه را تحت تاثير قرار مي دهد و در بيشتر مواقع ناوه اي قوي در شرق اروپا قرار گرفته است كه از غرب درياي خزر تا جنوب درياي سرخ كشيده مي شود.بررسي ساير الگوها نشان مي دهد كه مركز پرارتفاع جنب حاره اي غرب مديترانه و فلات تبت تقويت مي شود و با جابه جايي به عرض هاي جغرافيايي بالاتر به ايجاد پشته هاي قوي با محور شمالي- جنوبي در اروپا و آسيا كمك مي كند. تاوه قطبي در چنين مواقعي با محور شمالي- جنوبي يا شمال شرقي- جنوب غربي به عرض هاي پايين از جمله شمال خزر و غرب ايران امتداد مي يابد و موجب ريزش هواي سرد در منطقه مي شود. در مجموع در بررسي الگوها مشاهده شد كه براي ريزش برف سنگين نفوذ تاوه قطبي به عرض هاي پايين ضروري است