پيش ‌نگري تغييرات بارش و دماي ايستگاه سينوپتيك تبريز طي دوره 2100 – 2020

موضوع گرمايش زمين، تغيير اقليم و خشكسالي از چالش‌هاي مهم حال حاضر جهان به‌ شمار مي‌آيندكه مي‌توانند باعث وقوع نوسانات گسترده‌ در شرايط آب و هوايي كره زمين شوند. مناطقي با اقليم مديترانه‌اي و نيمه خشك وابستگي زيادي به ميزان دما و بارش داشته و در نتيجه در برابر تغيير اقليم دچار ناهنجاري مي‌گردند. ايران از جمله كشورهاي واقع در مناطق نيمه خشك و خشك جهان است كه نسبت به تغيير اقليم حساسيت بيشتري را نشان مي‏دهد. گرمايش جهاني ناشي از افزايش غلظت گازهاي گلخانه‌اي و تغيير كاربري اراضي موجب تغييرات آشكاري در فراسنج‌هاي اقليمي ايران از جمله افزايش دما، كاهش بارش و افزايش فراواني رخداد پديده‏هاي مخرب جوي-اقليمي در كشور شده است. اين تحقيق با هدف آشكارسازي تغييرات آتي دما و بارش حوضه آبخيز ليقوان اجرا شده است. براي اين منظور، از ريز مقياسسازي نمايي آماري مدل SDSM و مدل CanESM2 تحت سناريوهاي تغيير اقليم RCP2.6، RCP4.5 و RCP8.5 بر روي داده هاي بلندمدت ايستگاه سينوپتيك تبريز(1951-2020) استفاده شده است. نتايج نشان داد‌‌ كه در چهار دوره 20 ساله(2020-2100) و بر اساس سه سناريوي موجود، دما افزايشي و بارش كاهشي خواهد بود. اين افزايش دما براي حداقل دما گاها تا 14.35 درجه سانتيگراد (ماه ژانويه با سناريوي RCP8.5 و دوره زماني) 2100-2081) خواهد بود. بررسي وضعيت بارش در چهار دوره و سه سناريو نشان مي‌ دهد ميزان بارش در ماههاي اكتبر، نوامبر، دسامبر و آوريل افزايشي و در بقيه ماهها كاهشي خواهد بود. با بررسي آماري به روش منكندال روند افزايش و كاهش تغييرات دماي حداقل، حداكثر و بارش مشخص شد كه در سطح معني داري 5 درصد تنها عامل دماي حداكثر داراي تغييرات افزايشي معني دار بوده و بقيه عوامل اقليمي (بارش و دماي حداقل) داراي روند خاصي نمي باشند.