فرهنگ پذيري در بستر عقلانيت براي رسيدن به همزيستي مسالمت آميز (با رويكرد عقلانيت ارتباطي هابرماس)

براي پرداختن به مسائل فرهنگي ناگزير وارد زيست جهان مختص هر جامعه اي مي شويم كه براساس چهارچوب فرهنگي همان جامعه شكل گرفته است. نمي توان ادعا داشت جامعه اي فرهنگ منحصر به فرد خود را دارد، زيرا فرهنگ در حال حركت است و ناگزير از جوامع ديگر تأثير مي پذيرد. فرهنگ‌پذيري متأثر از جوامع ديگر مي‌تواند آسيب‌هايي به دنبال خود داشته باشد و مدام در جدال با از خودبيگانگي آگاهانه يا ناآگاهانه قرار گيرد. به همين دليل جامعه‌شناسان، آسيب‌شناسان و رسانه‌ها بايد نقش خود را به درستي ايفا كنند و شكل‌هاي هم‌كنشي آن فرهنگ را مورد ارزيابي قرار دهند و به يك باز توليد فرهنگي برسند؛ چرا كه باز توليد فرهنگي توسط هنجارهاي مختلف اجتماعي مي‌تواند در همزيستي مسالمت‌آميز يا از خودبيگانگي آن جامعه تأثيرگذار باشد. بسياري از جوامع در جريان فرهنگ‌پذيري از جوامع ديگر، از هنجارهايي الگوبرداري كرده‌اند كه پاسخگوي نيازشان نبوده است، در نهايت دچار نوعي تضاد فرهنگي شده و آسيب‌هاي جدي‌اي به ساختار فرهنگي-اجتماعي و به تبع آن نهادهاي ديگر اجتماع وارد شده است. پذيرش هر فرهنگ جديد خواهان بسترِ رشدي عقلاني‌ست براي فراهم كردن يك فضاي گفت‌وگو در جهت بازتوليد فرهنگي بدون آسيب رسيدن به فرهنگ بومي و منحصر به فرد آن جامعه و نيز آزادي‌هاي مدني آن. چرا كه فرهنگ‌پذيري با كنش اجتماعي سر و كار دارد و نهادينه كردن بستري عقلاني براي رهايي از خودبيگانگي در روند فرهنگ‌پذيري است.