شاخص گزينش براي بهبود عملكرد دانه ذرت تحت شرايط نرمال و تنش شوري

حفظ امنيت غذايي از اولويت‌هاي اساسي هر كشوري محسوب مي‌‌گردد كه در سايه توسعه و معرفي ارقام زراعي جديد، پر محصول و مقاوم به تنش‌ها حاصل مي‌شود. ذرت با توجه به گستره مصرف؛ تغذيه انسان، تغذيه دام و طيور و استفاده‌هاي صنعتي، از اهميت خاصي در برنامه‌هاي توسعه كشاورزي در راستاي تأمين امنيت غذايي برخوردار است. براي بهبود صفت پيچيده كه توارث‌پذيري پاييني دارد، از انتخاب غيرمستقيم توسط صفات ديگر و يا شاخص مناسب توسعه‌يافته بر اساس چند صفت مي‌توان استفاده نمود. در اين پژوهش 86 ژنوتيپ ذرت در مزرعه تحقيقاتي دانشكده كشاورزي دانشگاه اروميه در قالب طرح بلوك‌هاي كامل تصادفي در سه تكرار، تحت دو شرايط نرمال و تنش شوري كشت شدند. در مرحله‌ي 8 برگي تنش شوري معادل dS/m 8 به گياهان گروه تيمار اعمال گرديد. اندازه‌گيري صفات از مرحله‌ي تاسل‌دهي تا رسيدگي فيزيولوژيك انجام گرفت. جهت انتخاب ژنوتيپ‌هاي مطلوب چهار شاخص انتخاب، اسميت- هيزل، پسك- بيكر، بريم و رابينسون محاسبه شد. بر مبناي شاخص انتخاب اسميت- هيزل كه به‌عنوان شاخص‌ برتر با بالاترين كارايي انتخاب (ΔH) در هر دو شرايط نرمال و تنش شوري بود، ژنوتيپ R59 در شرايط نرمال و ژنوتيپ 6*/88 در شرايط تنش شوري به‌عنوان ژنوتيپ‌هاي برتر معرفي شدند. با توجه به كاهش بارندگي و به‌تبع آن كاهش كيفيت و شور شدن آب و خاك، ژنوتيپ 6*/88 به‌عنوان يك ژنوتيپ مطلوب جهت توسعه ارقام هيبريد براي پشت سر گذاشتن چالش فوق قابل توصيه مي‌‌باشد.