تحليل زيبايي شناسي شهر «بسيلا» مقرّ فرمانروايي طيهورشاه در كوش‏نامه

هر سبك نوين معماري برمبناي اصول، روش‎ها و سنّت‏ هاي سبك‎هاي پيشين استوار است و همواره، آن اثري در گذر زمان، شايستگي جاودانگي و ماندگاري دارد كه از پشتوانۀ منطقي و مباني نظري ريشه‎دارتري برخوردار باشد. بهره‎گيري از شكل‎هاي هندسي در معماري گذشته از اهمّيت و سابقۀ طولاني برخوردار است؛ به گونه‎اي كه در ساختن اكثر معابد و مكان‎هاي مقدّس، از آن بهره مي‎بردند. اهميّت اعداد و اشكال در زيبايي‎شناسيِ اماكن تاريخي و مذهبي مشهود است. در اين ميان، عدد چهار و شكل مرّبع گونۀ بنا، به گونه‎اي نمادين بيشتر مورد اقبال معماران اسلامي قرار گرفته است. هدف از پژوهش حاضر، جلب توّجه معماران به مفاهيم و شيوه‎هايي است كه در ساختن شهر بسيلا، مقرّ فرمانروايي شاه طيهور در منظومۀ كوش‎نامه به كار رفته و اصل آنها با اتّكا بر تجربيّات بشري و تسلسل هويّتي دستاوردهاي انسان با نسل‎هاي پيشين و پيش‌دانسته‎هاي انسان بنيان نهاده شده تا بتواند پاسخگوي نيازهاي فطري و زيبايي‌شناختي انسان امروز باشد. در پژوهش حاضر كه با روش تحليلي-تطبيقي و با شيوه استقرائي انجام گرفته، با شناسايي عناصر اصلي زيبايي‎شناسي معماري اسلامي در حوزه عمل و نظر مانند سيماي ظاهري، استحكام و استواري، تقارن و تعادل، به بررسي چگونگي تأثيرگذاري آنها در ساختن شهر بسيلا در منظومۀ كوش‎نامه پرداخته شده است.