نقدي بر كتاب از قباديان تا يمگان

ابومعين ناصربن خسرو بن حارث قبادياني بلخي شاعر نام‌آور  قرن پنجم است. او شعر خود را در خدمت دين و مذهب قرار داده ‌است و براي شعر، تنها مأموريتي ديني متصوّر است. بر اثر عواملي چند، ديوان ناصرخسرو در مقايسه با ديوان ديگر شاعران فارسي زبان، چندان مورد توجه شارحان قرار نگرفته و تا كنون، شرحي كامل از آن منتشر نشده‌است. از سوي ديگر، در آثار منتشرشده كه تنها بخشي از ديوان ناصرخسرو را شرح كرده‌اند نيز مشكلات فراوان وجود دارد. كتاب «از قباديان تا يمگان» از جمله كتاب‌هايي است كه در آن، بخش‌هايي از ديوان ناصرخسرو به همراه سفرنامه او شرح شده‌ است. اين كتاب كار مشترك آقاي محمّدرضا يوسفي و خانم رقيه ابراهيمي‌شهرآباد است و «مركز بين‌المللي ترجمه و نشر المصطفي» آن را منتشر كرده ‌است.از آنجا كه يكي از مهم‌ترين اهداف شرح متون، اين است كه شارح با توجه به دانشي كه دارد، بكوشد گرهي از آن متن براي خوانندگان بگشايد، به همين دليل، بايد در شرح متون، جوانب مختلف را در نظر گرفت و براي خواننده تبيين كرد. در اين مقاله، كتاب «از قباديان تا يمگان» به دقّت بررسي مي‌شود تا نشان داده ‌شود كه شارحان تا چه اندازه در اين مورد موفق بوده‌اند و آيا واقعاً گرهي از دشواري‌هاي شعر ناصرخسرو را گشوده‌اند؟ در اين خصوص، مطالبي در مورد مقدمه كتاب، اشكالات ره‌يافته به شرح قصايد، اشارات نادرست قصايد ذكر شده ‌است.