واكاوي تطبيقي مردم ‌شناسي فرهنگي در منظومه بهرام و گلندام در ادب كلاسيك فارسي و ادبيات عاميانه كردي

بديهي است كه منظومه‌هاي غنايي شعر فارسي در نوع خود بيش‌ترين الگوهاي فرهنگي و نشانه‌هاي تمدن را بازنمايي مي‌كنند. بررسي اين داستان‌ها از ديدگاه مردم‌شناسي فرهنگي (كه پايه‌هاي اصلي آن فرهنگ عامه است)، نگرشي نو به آن‌هاست و پژوهشگران را با دو گزينه آشنا مي‌سازد: يكي بررسي فرهنگ مردم در محتواي داستان‌ها و ديگر تأثيرگذاري فرهنگي راوي است با توجه به فرهنگي كه در آن پرورده شده است و اين در تمامي داستان‌هايي كه راويان مختلف دارند، صدق مي‌كند. در اين پژوهش كه دانستني‌هاي مختلف ادبي و فرهنگي نهفته در ادب عامه كُردي «بيت» در مقابل با منظومه‌هاي ادب كلاسيك فارسي مقايسه و بررسي شود، به‌ويژه آن‌جا كه ساختار و محتواي اين آثار با اصول داستان-سرايي مطابقت داشته باشد، مي‌تواند در بخش مطالعات مردم‌شناسي فرهنگي كار ارزنده‌اي باشد. اين پژوهش به توصيف و تحليل مولفه‌هاي فرهنگي از ديدگاه مردم‌شناسي در منظومه «بهرام وگلندام» در ادب كلاسيك فارسي و ادب عاميانه كُردي به روايت مام احمد لطفي پرداخته است. براي دستيابي به اين هدف از روش توصيفي- تحليلي استفاده شده است. يافته‌ها حاكي از آن است بيشتر مولفه‌هاي مردم‌شناسي در اين منظومه نمود پيدا كرده است و ميزان شباهت‌ها نسبت به تفاوت‌ها بيشتر است و اين نشان‌دهنده بينامتنيّت بين منظومه فارسي و كُردي است. ديگر آن‌كه روايت‌هاي كُردي داستان، هرچند در كليّات، مضمون و مفهوم، مطابق با روايت‌هاي فارسي هم نام مذكور است، اما هم در قالب و فرم و هم در محتوا به ويژه تغييرات و تحولات فرهنگ عرفاني، حماسي و غنايي در دوره‌هاي گوناگون است.