دستگاه فعل در گويش بشاكردي و معادل آن در فارسي معيار

بشاكردي(بشكردي)نام گويش رايج در منطقۀ جنوب استان كرمان و شرق هرمزگان است كه شهرستان‌هاي رودبار جنوب، عنبرآباد، كهنوج، منوجان، قلعه گنج، فارياب، ميناب، سندرك، هشت‌بندي، بشاكرد و مارز را در بر مي‌گيرد. گويش بشاكردي، يكي از گويش‌هاي گروه زبان‌ها و گويش‌هاي ايراني جنوب غربي است. اگرچه از نظر رده‌شناسي، گويش بشاكردي و زبان فارسي هم‌گروه هستند، درك متقابل بين گويشوران آن‌ها امكان پذير نيست. موضوع اين مقاله، بررسي دستگاه آوايي و صرف فعل در گويش بشاكردي است و هدف از آن، شناخت ويژگي‌هاي آوايي و صرفي آن است. ويژگي اين گويش از نظر نظام آوايي، كاربرد مصوّت‌هاي مركّب ie وue و صامت‌هاي لبي‌شدۀ xw وgw است. نگارندگان كوشيده‌اند با بيان ويژگي‌هاي مهم اين گويش، به‌ويژه در مقايسه با فارسي معيار، توصيف كوتاه و دقيقي از آن ارايه دهند و وجوه اشتراك و افتراق دستگاه فعل در اين گويش را با فارسي معيار بررسي نمايند. براساس يافته‌هاي اين تحقيق، بارزترين ويژگي اين گويش، از نظر دستوري، كاربرد ساخت ارگاتيو در صرف ماضي افعال متعدي است.