تحليل نظريۀ محمود ايوب با عنوان رنج رهايي ‌بخش در اسلام

اين مقاله با روش تحليلي به نظريۀ محمود ايوب با عنوان رنج رهايي‌بخش در اسلام مي‌پردازد. وي در اين نظريه، از آموزۀ رنج رهايي‌بخش در مسيحيت الهام گرفته است كه در آن مصائب و رنج‌هاي عيسي مسيح عليه السّلام به عنوان فديه‌اي براي نجات بشر و رهايي ايشان از بردگي گناه معرفي مي‌شود. ايوب با درنظرگرفتن اينكه رنج‌ها و شهادت امام حسين عليه السّلام در كربلا سبب اعطاي حق شفاعت از جانب خداوند به ايشان، در مقياسي بسيار وسيع گرديد؛ به‌طوري‌كه بشريت را با آن مورد شفاعت قرار مي‌دهند و از آتش عذاب نجات خواهند داد، به ارائۀ الگويي براي رهايي‌بخشي و نجات بر اساس آموزه‌هاي اسلام و كلام تشيع امامي پرداخت. در اين مقاله، الگوي ايوب هم از جهت اصطلاحات كلامي و هم تطابق با آموزه‌هاي بنيادين كلام تشيع امامي مورد بررسي انتقادي قرار مي‌گيرد و در انتها تلاش مي‌شود تا دفاعيه‌اي نيز از اين نقدها ارائه شود. درنهايت اين مقاله با امكان‌سنجي و ظرفيت‌سنجي مفهوم رهايي‌بخشي در كلام شيعه، در تلاش است تا مسير ديگر پژوهش‌ها را براي بررسي سازگاري كامل آن با مباني كلامي تشيع امامي هموار سازد.