تفكر؛ ساحت پرسش‌گري، رهايي و انكشاف (بررسي ديدگاه هيدگر درباره تفكر وجودي)

بسياري از فيلسوفان معاصر از آثار هيدگر در انديشۀ خويش بهره برده‌اند؛ بنابراين بررسي انديشۀ هيدگر و تعيين چارچوب تفكر وي راهگشاي اين تأثيرپذيري‌ها خواهد بود. چنانكه مرز ميان تفكر محاسبه‌اي و تفكر انكشافي نشان‌گر اين تفاوت خواهد بود. در اين مقاله با روش تحليلي، به بررسي آثار هيدگر پرداخته‌ايم كه وي ميان فلسفه‌اي كه وجودانديش است و فلسفه‌اي كه به موجودانديشي دچار شده و از وجودانديشي غفلت ورزيده است، تمايز قائل مي‌شود. سپس چنين تبيين كرده‌ايم كه وي انسان را در ساحتي مي‌بيند كه با فراخوانده‌شدن از سوي وجود، پرسش‌گري مي‌كند. پس هيدگر خود را در راه مي‌بيند و در انتظار نداي وجود است. درنتيجه چنانكه نشان داده شده است، هيدگر اعتقاد به نوع ديگري از تفكر دارد؛ يعني تفكري كه با نوعي رهايي به دست آمده و انسان در پرتو آن در مسيرهاي ناهموار انديشيدن، به حقيقت كه نوعي انكشاف و فتوح است، رسيده و با زبان شاعرانه همان را كه يافته است، بيان مي‌دارد. از اين منظر، وجود با تفكر معنوي نسبت برقرار مي‌كند و در زبان، يعني خانۀ وجود سكنا مي‌گزيند. هيدگر خود نيز بارقه‌اي از حقيقت را شهود كرده است.