جداسازي و شناسايي باكتري‌هاي حل‌كننده روي و بررسي كارايي چند حامل بر زنده‌ماني جدايه برتر

روي يكي از عناصر كم‌مصرف است كه در خاك‌هاي آهكي عمدتا به شكل‌هاي كم‌محلول وجود دارد. يكي از راه‌هاي فراهمي روي مورد نياز گياه در اين شرايط، استفاده از ميكروارگانيسم‌ها در قالب كود زيستي است. براي عرضه اين كودها نياز به حامل مناسب مي‌باشد. لذا، اين تحقيق به منظور جداسازي و شناسايي باكتري‌هاي حل‌كننده روي از خاك‌ها و بررسي زنده‌ماني سويه برتر در حامل‌هاي مختلف به مدت نه ماه در قالب طرح پايه كاملا تصادفي دو فاكتوره (حامل و زمان) با سه تكرار اجرا گرديد. حامل‌هاي جامد، شامل پرليت، پيت ماس، خاك اره، تفاله چغندرقند، كود دامي، ورمي‌كمپوست، آزولا، بيوچار (آزولا و سيب)، سبوس و تالك بودند. در اين تحقيق، زادمايه‌هاي باكتري‌يايي تهيه شده با جمعيت اوليه يكسان پس از نگهداري در دماي اتاق از نظر توان زنده‌ماني باكتري مورد مقايسه قرار گرفتند. براي شمارش باكتري‌هاي زنده در حامل‌هاي ميكروبي، در هر ماه از روش شمارش MPN استفاده شد. نتايج نشان داد كه از 24 نمونه خاك، تعداد 15 جدايه باكتري‌ حل‌كننده روي جداسازي و خالص‌سازي شد. پنج جدايه‌ي برتر از لحاظ انحلال تركيب نامحلول روي، جهت شناسايي مولكولي مورد بررسي قرار گرفتند. بر اساس توالي ژن 16S rRNA، سه جدايه‌ به جنس سودوموناس و دو جدايه به انتروباكتر تعلق داشتند. از بين باكتري‌هاي شناسايي شده باكتري سودوموناس فلورسنس (Pseudomonas fluorescens) توان كمي (75/16) و توان كيفي (2/28) بالايي داشت كه قادر به انحلال‌ تمام تركيب نامحلول روي بود. نتايج حاصل از شمارش باكتريها در حامل ها نشان داد كه از ميان حامل هاي مورد آزمايش، بيشترين لگاريتم جمعيت شمارش شده بعد از گذشت نه ماه در حامل بيوچار سيب ( cfu g^01-5/07) و بيوجار آزولا ( cfu g^-15/07) و كمترين جمعيت شمارش شده در حامل تالك ( cfu g^-12/11) به دست آمد. بطور كلي مي‌توان بيان داشت كه از بين حامل‌هاي مورد آزمايش، بيوچار بعلت ويژگي‌هاي خوب و مقرون به‌صرفه بودن از نظر اقتصادي توصيه مي‌شود.