تأثير رهبري تحول‌آفرين بر تاب‌آوري سازماني با نقش واسطه‌اي رفاه ذهني در پليس +10 شهر كرمانشاه

مقدمه: تاب‌آوري سازماني يك موضوع روان‌شناختي است كه با كارايي و عملكرد كاركنان گره خورده است كه از طريق رهبري تحول‌آفرين به‌واسطه عاملي كليدي با عنوان رفاه ذهني مي‌توان آن را بهبود بخشيد. بنابراين، هدف اين مطالعه بررسي تأثير رهبري تحول‌آفرين بر تاب‌آوري سازماني با نقش واسطه‌اي رفاه ذهني در پليس +10 شهر كرمانشاه است. روش: اين پژوهش از نظر هدف كاربردي و از نظر ماهيت توصيفي- پيمايشي از نوع علي است. حجم نمونه شامل 157 نفر از كاركنان پليس +10 در شهر كرمانشاه بود كه با روش نمونه‌گيري تصادفي ساده انتخاب شدند. ابزار گردآوري داده‌ها پرسشنامه‌هاي رهبري تحول‌آفرين باس و آوليو (2000)، تاب‌آوري سازماني پراياگ و همكاران (2018) و رفاه ذهني (محقق‌ساخته) بود. تحليل داده‌ها با آمار توصيفي (ميانگين و انحراف استاندارد) و آزمون كلموگروف- اسميرنوف با استفاده از نرم‌افزار SPSSver.26 و مدل‌سازي معادلات ساختاري با نرم‌افزار Amos24 انجام گرفت. يافته‌ها: رهبري تحول‌آفرين بيش از يك‌سوم (34 درصد) از تغييرات تاب‌آوري سازماني را پيش‌بيني مي‌كند. همچنين رهبري تحول‌آفرين به ميزان 35 درصد رفاه ذهني كاركنان را تبيين و تفسير مي‌كند. درنهايت رفاه ذهني به ميزان 23 درصد تغييرات تاب‌آوري سازماني را پاسخ داد. يافته‌هاي حاصل از فرضيه كلي پژوهش با استفاده از آزمون سوبل نشان داد كه رهبري تحول‌آفرين از طريق متغير رفاه ذهني بر تاب‌آوري سازماني اثر معنادار و مثبتي دارد. بحث: براي بهبود تاب‌آوري سازماني مي‌توان از رهبري تحول‌آفرين بهره جست كه به‌واسطه رفاه ذهني اين امر تسريع بيشتري مي‌يابد.