كنترل تبخير از سطح آزاد آب با استفاده از مادۀ نانو ساختار سيليكا (مطالعۀ موردي: درياچۀ پشت سد كرخه)

با توجه به گرمايش جهاني و افزايش جمعيت كرۀ زمين، نگهداري و حفاظت از منابع آبي در دسترس امري بسيار مهم است. يكي از عواملي كه امروزه باعث كاهش منابع آبي شده‌، افزايش ميزان نرخ تبخير از سطح در منابع آبي است. در اين بررسي با استفاده از نتايج آزمايشي حاصل از كار سينا بشير و همكاران اقدام به ميزان تبخير درياچۀ پشت سد كرخه شده است. اين مدل‏سازي با بهره‌گيري از سيستم استنتاج فازي عصبي‌ـ تطبيقي انجام شده است. رويكرد اين سيستم در اين مدل‏سازي رويكرد ممداني در نظر گرفته شده است، زيرا اين رويكرد عملكرد بسيار خوبي در مدل‏سازي فرايندهاي پويا و طبيعي مانند تبخير را دارد. طبق نتايج آزمايشگاهي در حضور مادۀ نانو ساختار سيليكا در دماي ۲۸، ۳۲ و ۴۰ درجۀ سانتي‌گراد و در شرايط باد ۴ متر بر ثانيه (مشابه باد غالب در اطراف سد كرخه) ميزان تبخير به‌ترتيب ۳۳، ۳۲ و ۳۰ درصد كاهش مي‏يابد. در اين مدل‏سازي ميزان درصد كاهش تبخير را طبق نتايج آزمايشگاهي به صورت ضريب به مدل‏سازي وارد مي‌شود. در نتيجه، ميزان نرخ تبخير به‌دست‌آمده نهايي مقداري است كه در نتيجۀ حضور مادۀ نانو تبخير مي‏شود. در اين مدل‏سازي با در نظر گرفتن ايجاد پوشش عايق حرارتي نانوساختاري فقط براي ۲۰ درصد از سطح درياچه مي‌توان ميزان ۲ ميليون متر مكعب آب را ذخيره و صرفه‌جويي كرد.