درمان ناباروري با استفاده از سلول‌هاي بنيادي زنان؛ پردازش فقهي

امروزه با گسترش دانش و فن آوري‌هاي نوين پزشكي، چالش‌هاي بسياري فراروي فقه قرار گرفته است. يكي از اين نوع مسائل كه براي درمان ناباروري به كار مي‌رود، استفاده از سلول‌هاي بنيادي بافت تخمداني براي استحصال تخمك ژنتيكي از زنان نازا و در سنين باروري است. سلول‌هاي بنيادي، سلول هاي اوليه و مادر تمام سلول‌ها هستند كه توانايي تبديل شدن به تمام سلولهاي بدن را دارند، و مي‌توانند در ترميم بافت‌هاي مختلف بدن و جايگزين شدن با سلول‌هاي آسيب ديده موثر باشند. با كشت سلول‌هاي بنيادي كه در يك بافت تخمداني وجود دارد، مي‌توان به تخمك بالغ رسيد و با استفاده از تكنيك IVF در بخش باليني مي‌توان براي درمان ناباروري به افرادي كه ذخيره تخمك آن‌ها پايين آمده، كمك نمود. در اين پژوهش، از منظر فقهي و با روش تحليلى و اجتهادي به نقد و بررسي دلائل شرعي استفاده از سلول‌هاي بنيادي در درمان ناباروري زنان خواهيم پرداخت. پژوهش حاضر نشان مي‌دهد با توجه به ناتمام بودن ادله‌اي كه بر حرمت استفاده از سلول‌هاي بنيادي اقامه شده، مي‌توان با وجود برخي شرايط، به جواز اين عمل، حكم نمود و حتي اين روش، نسبت به برخي روش‌هاي ديگر درماني همانند اهداي گامت و جنين از اجنبي، كه از نظر نسب و فروعات آن، مورد تأمل و چالش است، از اولويت بيشتري برخوردار خواهد بود.