بررسي تجربي انرژي و اگزرژي اثر دماي خشك كن و اندازه قطعات بر فرايند خشك كردن زيست توده

زيست توده، يكي از در دسترس ترين انواع انرژي هاي تجديدپذير به مواد ارگانيكي همانند چوب، پسماندهاي گياهي و پسماندهاي زيستي اطلاق مي گردد، مخصوصاً زماني كه از اين منابع به عنوان سوخت يا انرژي استفاده شود. ميزان رطوبت زيست تودهي چوبيِ تازه، عموماً زياد است و خشك كردن زيست تودهي چوب قبل از فرايند حصول انرژي جهت عملكرد و بهره وري بهتر، سودمند مي باشد. در اين تحقيق، اكسرژي كه به صورت پتانسيل كار مفيد يك سيستم در يك حالت مشخص تعريف مي گردد و تحليلي مفيد در طراحي و بهينه سازي سيستمهاي انرژي مي باشد بر روي يك سيستم خشك كن زيست توده به طريق تجربي اعمال شد و دو عامل افت اكسرژي و بهره اكسرژي كه معيارهاي اصلي در ارزيابي اين سيستمها هستند به وسيله تغيير برخي پارامترها، براي اين خشك كن محاسبه گرديد. در تحقيق حاضر، خشك كردن زيست توده، به وسيلهي يك خشك كن خانگي انجام شد. در اين آزمايشها سه دماي هواي ورودي متفاوت، ، 80 و oC100 oC100 و دو اندازه ي متفاوت ريز و درشت ذرات مورد بررسي قرار گرفتند. نتايج نشان داد، مقادير بالاتر دماي هواي ورودي باعث افزايش مقادير افت اكسرژي و كاهش مقادير بهرهي اكسرژي مي گردد. همچنين مقادير كوچكتر ذرات باعث كاهش افت اكسرژي و افزايش بهرهي اكسرژي مي شود. تغيير پارامترهاي فوق روند بهره اكسرژي را از 22 درصد تا 47 درصد افزايش داد.