ارزيابي اثر‌بخشي توان‌بخشي شناختي بر تحمل‌ناپذيري بلاتكليفي، كاهش مشكلات خواندن و عملكرد خواندن كودكان داراي اختلال يادگيري

هدف پژوهش حاضر ارزيابي اثر‌بخشي درمان توان‌بخشي شناختي بر عملكرد خواندن، مشكلات خواندن و تحمل‌ناپذيري بلاتكليفي بود. روش پژوهش شبه آزمايشي و از نوع پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش شامل كليه دانش‌آموزان مبتلا به اختلال يادگيري اختصاصي همراه با نقص در خواندن دختر پايه چهارم ابتدايي دبستان‌هاي شهر همدان در سال 99-1398 بود كه 30 نفر از آنها با نمونه‌گيري در دسترس انتخاب‌ و به‌صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل گمارش شدند. براي گروه آزمايش به مدت يك ماه (در هفته 2 جلسه 45 دقيقه‌‌اي) برنامه توانبخشي شناختي اجرا گرديد. گروه كنترل در اين مدت، آموزشي دريافت نكرد. عملكرد خواندن با آزمون خواندن و نارساخواني (نما)، مشكلات خواندن توسط جدول سنجش مشكل و نوع آن (سمن) و تحمل‌ناپذيري بلاتكليفي توسط پرسشنامه تحمل‌ناپذيري بلاتكليفي فريستون و همكاران(1994) سنجيده شد. براي تجزيه‌وتحليل داده‌ها از آزمون تحليل كوواريانس چندمتغيره استفاده شد. نتايج پژوهش نشان داد كه بين ميانگين متغيرهاي عملكرد خواندن، مشكلات خواندن و تحمل‌ناپذيري بلاتكليفي دو گروه آزمايش و كنترل تفاوت معناداري وجود داشت (0.05 P). لذا، درمان توان‌بخشي شناختي مي‌تواند ابزار مفيدي براي افزايش عملكرد خواندن و كاهش مشكلات خواندن و عدم بلاتكليفي در دانش‌آموزان داراي اختلال يادگيري اختصاصي همراه با نقص در خواندن باشد.