تطور بازنمايي ارتباط نسلي در سينماي جنگ ايران (با تكيه بر ابژه‌سازي قهرمان جنگ)

ارتباط نسل‌ها همواره در سينما دستمايه روايت داستان‌هاي گوناگوني بوده استو از اين‌رو برخي فيلم‌هاي سينماي دفاع مقدس در دهه هفتاد، هشتاد و نود به ارتباط بين قهرمان نسل دفاع مقدس و نسل پس از آن و چالش‌هاي برآمده از تغيير شرايط به گونه‌اي نمادين پرداخته‌اند. سينما نقشي دو سويه دارد، به اين معني كه از طرفي واقعيت‌هاي جامعه را به عنوان موضوع انتخاب و آنرا بازنمايي مي‌كند و از سوي ديگر خود اقدام به ساخت واقعيت‌ها آنگونه كه مي‌خواهد، مي‌كند. حال اين سوال پيش مي‌آيد كه چرا سينماگران جنگ به بازنمايي ارتباط نسلي در فيلم‌هاي جنگي مي‌پردازند؟ اين پديده چگونه بازنمايي مي‌شود و چه ويژگي‌هايي دارد؟ سويه ديگر مسئله اين است كه ژانر جنگ لاجرم بايد قهرمان داشته باشد تا به نياز مخاطب پاسخ دهد. بسياري از آثار جنگي بر محوريت يك قهرمان و ماجراهاي او شكل مي‌گيرند و در واقع قصه‌اي قهرمان محور دارند بنابراين در بررسي سير تطور عنوان پژوهش، بررسي ابژه سازي قهرمان كه بازتاب ويژگيهاي نسل جنگ است ضروري مي نمايد. براي پرداختن به بازنمايي ارتباط نسلي در سينماي دفاع مقدس از روش نشانه‌شناسي تلفيقي استفاده شد. در بخش نتيجه‌گيري پس از طرح تفاوت در ابژه‌هاي نسلي، نتيجه شد كه تطور بازنمايي ارتباط نسلي در سينماي جنگ ايران از »زايايي فرهنگي؛ بحران نسلي و بحران هويتي» و »ابهام در تأويل جمعي؛ نمادسازي فرافرهنگي» در دهه هفتاد و هشتاد به «ديالكتيك نسلي؛ خلق ابژه قهرمان ميان نسلي و در نتيجه همگرايي نسلي» در حركت است.