تاثير سرزندگي تحصيلي و خودناتوان سازي تحصيلي بر رضايت از زندگي دانش آموزان متوسطه دوم با ميانجيگري ادراك نوجوان از شيوه هاي تربيتي والدين

اين پژوهش با هدف بررسي تاثير سرزندگي تحصيلي و خودناتوان سازي تحصيلي بر رضايت از زندگي دانش آموزان متوسطه دوم با ميانجيگري ادراك نوجوان از شيوه هاي تربيتي والدين به روش تحليل مسير انجام گرفت. جامعه آماري شامل دانش آموزان شهر اراك بود كه در دوره دوم متوسطه مدارس دولتي رشته هاي رياضي، تجربي و انساني تحصيل مي كردند و با روش نمونه گيري خوشه اي چند مرحله اي انتخاب شدند. تعداد افراد نمونه با در نظر گرفتن احتمال افت و نقص در تكميل پرسشنامه ها، 719 دانش آموز در نظر گرفته شد. ابزارهاي گردآوري داده ها شامل پرسشنامه سرزندگي تحصيلي (Dehghanizadeh Hossein Chari, 2012)، خود ناتوان سازي تحصيلي(ASHS)( Schwinger Stiensmeier-Pelster, 2011)، رضايت از زندگي دانش آموزان(MSLSS) (Huebner, 1994) و ادراك نوجوان از شيوه هاي تربيتي والدين(pops)(Robbins, 1994) بود. داده هاي به دست آمده با روش مدل معادلات ساختاري از نوع متغيير مكنون مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. براي بررسي برازش مدل مقادير نسبت كاي اسكوئر به درجه ي آزادي، (RMSEA)، (CFI)،(NFI)،(TLI)،(IFI) و آلفاي كرونباخ گزارش شدند كه حكايت از پايايي مناسب مدل داشتند. يافته ها نشان داد سرزندگي و خودناتوان سازي تحصيلي بر رضايت از زندگي و ادراك نوجوان از شيوه هاي تربيتي والدين اثر مستقيم و معناداري دارند. همچنين اثر مستقيم متغير ميانجي بر رضايت از زندگي تاييد شد.با انجام اين تحقيق مي‌توان با مشاهده مشكلات آموزشي يا عدم سلامت روان و تشخيص عوامل موثر بر آن در دانش‌آموزان، برنامه‌هاي متناسب را اجرا نمود تا رضايتمندي از زندگي در دانش‌آموزان افزايش يابد.