پيش بيني تاب‌آوري از سبك‌هاي دلبستگي و تنظيم شناختي هيجان زنان داراي تجربه سوگ همسر

پژوهش حاضر با هدف پيش‌بيني تاب آوري از سبك هاي دلبستگي و تنظيم شناختي هيجان زنان داراي تجربه سوگ همسر انجام گرفت. روش پژوهش از نوع همبستگي و جامعه آماري آن، زنان داراي تجربه سوگ همسر در شهر تهران در سال 1400 بود. نمونه هاي پژوهش شامل 200 نفر زن با تجربه سوگ همسر بودند كه با روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند و پرسشنامه سبك هاي دلبستگي كولينز و ريد (RAAS)، مقياس دشواري در تنظيم هيجان گراتز و روئمر (DERS) و پرسشنامه تاب آوري كانر و ديويدسون (CD- RISD) را پركردند. براي محاسبه نتايج از روش همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون همزمان چند گانه استفاده گرديد. نتايج حاكي از آن بود كه بين سبك دلبستگي اجتنابي، سبك دوسوگرا و دشواري در تنظيم هيجان با تاب‌آوري ارتباط منفي معني‌داري وجود دارد. همچنين، بين سبك دلبستگي ايمن و تاب آوري رابطه مثبت معني‌داري وجود داشت (0.01 p). نتايج رگرسيون همزمان براي پيش‌بيني تاب آوري بر اساس سبك دلبستگي دوسوگرا و اجتنابي نشان داد كه سبك دلبستگي دوسوگرا و اجتنابي قدرت پيش‌بيني تاب آوري را به‌ صورت منفي دارند (0.01 p). بنابراين، سبك‌ دلبستگي ايمن مي تواند تاب‌آوري بيشتري را در زناني كه داراي تجربه سوگ همسر هستند پيش بيني كند.