تأثير مهارتهاي رفتاردرماني ديالكتيك بر خودانتقادي و شفقت خود دختران نوجوان با سابقه خودزني

با توجه به آمار بالاي خودزني در سال 1400 در نوجوانان و اثر مخرب آن، پژوهش حاضر با هدف تأثيرسنجي رفتاردرماني ديالكتيك بر خودانتقادگري و شفقت خود نوجوانان با سابقه رفتارهاي خودزني انجام شد. پژوهش حاضر، آزمايشي از نوع تك آزمودني با چند خط پايه بود. جامعه هدف دختران مراجعه‌كننده به مراكز آموزش و پرورش شهر شيراز در سال 1400 بودند كه به عنوان نمونه سه نفر با روش نمونه‌گيري هدف‌مند انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل سياهه‌ رفتارها و كاركردهاي خودجرحي (ISAS) كلونسكي و گلن (2009)، مقياس خودانتقادي (FSCRS)گيلبرت و همكاران (2004)، مقياس شفقت خود(SCS) نف (2003) و مصاحبه باليني ساختاريافته براي اختلالات شخصيت (SCID5PD) فرست (2014) بود. هر يك از افراد به‌صورت تصادفي در يكي از دوره‌هاي دو، سه و يا 4 هفته‌اي در مرحله خط پايه قرار گرفتند. سپس 16 جلسه درمان براي نوجوانان و 5 جلسه درمان والدين اجرا شد و در نهايت يك پيگيري يك‌ ماهه اجرا شد. رفتاردرماني ديالكتيك در كاهش خودانتقادگري و افزايش شفقت خود در هر سه مراجع بعد از درمان، مؤثر بود؛ اما پايداري اثر درمان فقط براي مراجع اول و دوم باقي ماند كه والدين حضور منظم و فعال در جلسات درمان داشتند. به‌نظر مي‌رسد به‌كارگيري مهارت‌هاي رفتاردرماني ديالكتيك در صورت همكاري و حمايت والدين مي‌تواند با كاهش خودانتقادي و افزايش شفقت خود نوجوانان دختر با سابقه رفتارهاي خودزني همراه باشد.