مقايسه اثربخشي واقعيت درماني و رويكرد پذيرش و تعهد بر تربيت شهروندي در بين كارمندان

امروزه نيروي انساني حياتي ترين عنصر راهبردي و اساسي ترين راه براي افزايش اثربخشي كارايي سازمان محسوب مي شود. بنابراين افزايش تربيت شهروندي يك ضرورت اجتناب ناپذير براي هر سازمان است. هدف پژوهش حاضر مقايسه اثربخشي رويكرد واقعيت درماني و رويكرد مبتني بر پذيرش و تعهد بر تربيت شهروندي در بين كارمندان شهر بوشهر بود. روش پژوهش حاضر از نوع نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون، پس آزمون و گروه كنترل است. جامعه آماري كليه كارمندان شهر بوشهر در سال 1400 بودند. نمونه پژوهش 45 نفر از كارمندان بود كه به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب و به صورت تصادفي در گروه هاي آزمايشي (پذيرش و تعهد و واقعيت درماني) و كنترل قرار گرفتند. براي جمع آوري داده ها از پرسش نامه تربيت شهروندي (تابش، 1391) استفاده شد. داده هاي جمع آوري شده با استفاده از تحليل كوواريانس چندمتغيري (MANCOVA) مورد تحليل قرار گرفت. نتايج تحليل كوواريانس چندمتغيري نشان داد كه واقعيت درماني و رويكرد مبتني بر پذيرش و تعهد باعث افزايش تربيت شهروندي گروه هاي آزمايشي در مقايسه با گروه كنترل شده اند (0.001 P). نتايج آزمون تعقيبي بونفروني نشان داد كه تأثير رويكرد مبتني بر پذيرش و تعهد بر مشاركت جوئي، مسئوليت پذيري، اعتماد بنفس و تربيت شهروندي به طور معناداري بيشتر از آموزش مبتني بر واقعيت درماني بوده است. نتيجه گيري مي شود كه هر دو روش واقعيت درماني و پذيرش و تعهد براي بهبود تربيت شهروندي كارمندان مؤثرند و مي توان از اين مداخلات براي افزايش بهره وري سازماني سود برد.