نقش ميانجي كيفيت زندگي كاري در رابطه با نگرش مذهبي و مسئوليت‌پذيري اجتماعي (مورد مطالعه: كاركنان دانشگاه پيام نور خراسان شمالي)

مسئوليت‌پذيري اجتماعي كاركنان يكي از مهم ترين چالش‌هاي سازماني محسوب مي‌شود. هدف اين مطالعه بررسي مسئوليت پذيري اجتماعي كاركنان دانشگاه پيام نور خراسان شمالي با درنظرگرفتن نقش نگرش مذهبي و كيفيت زندگي كاري است. پژوهش با رويكرد كمي و روش پيمايشي انجام شده است. جامعه آماري پژوهش، شامل تمامي كاركنان علمي و اداري دانشگاه پيام نور خراسان شمالي در سال تحصيلي 1399-1398 به تعداد 152 نفر است كه براساس جدول كرجسي و مورگان 108 نفر به عنوان نمونه با روش تصادفي سيستماتيك انتخاب شدند و 103 پرسشنامه تكميل شد. براي گردآوري داده‌ها از ابزار پرسشنامه استفاده شد. تحليل عامل تأييدي، روايي همگراي مدل تجربي با نظري را نشان داد و مقادير ضرايب آلفاي كرونباخ و پايايي تركيبي (CR) بيانگر پايايي مطلوب سنجه تحقيق بودند (بزرگ تر از 0.7). يافته‌هاي تحقيق نشان دادند كه بين دو مؤلفه اعتقادي (با ميانگين 18) و تجربي (با ميانگين 16) نگرش مذهبي با مسئوليت‌پذيري اجتماعي رابطه معني داري وجود دارد، هم‌چنين بين هر سه مؤلفه كيفيت زندگي كاري (با ميانگين 6.67) و مسئوليت‌پذيري اجتماعي (با ميانگين 17.02) رابطه معني‌داري وجود دارد، ولي با توجه به اينكه بين نگرش هاي مذهبي و كيفيت زندگي كاري رابطه معني‌داري وجود نداشت، مي‌توان نتيجه گرفت كه كيفيت زندگي كاري كاركنان دانشگاه رابطه معني‌داري با نگرش‌هاي مذهبي آن‌ها ندارد و كيفيت زندگي كاري ميانجي مناسبي جهت تبيين مسئوليت‌پذيري اجتماعي كاركنان توسط نگرش‌هاي مذهبي آن‌ها نيست و درواقع كيفيت زندگي كاري مي‌تواند به عنوان يك متغير مستقل قوي بر ميزان مسئوليت‌پذيري كاركنان نقش داشته باشد.