رابطه سلامت رواني با سلامت جسماني سالمندان مقيم سراي سالمندان: نقش ميانجي احساس گناه و احساس تنهايي

امروزه توجه به سالمندان و وضعيت آنها از مسائل مهم و قابل توجه مي‌باشد. در بين عوامل مهمي كه در اين زمينه تأثيرگذار هستند، توجه به سلامت جسماني و عوامل مرتبط با آن از درجه اهميت بسيار بالايي برخوردار مي‌باشد. بنابراين اين پژوهش با هدف بررسي رابطه سلامت رواني با سلامت جسماني سالمندان مقيم سراي سالمندان با ميانجي‌گري احساس گناه و احساس تنهايي انجام شد. اين پژوهش، توصيفي از نوع مدل‌يابي معادلات ساختاري بود. جامعه آماري پژوهش حاضر شامل افراد واجد شرايط ساكن در خانه‌هاي سالمندان دامغان و اصفهان در سال 1401 به تعداد 3687 نفر بود كه 121 نفر با استفاده از روش نمونه‌گيري تصادفي ساده به عنوان نمونه نهايي انتخاب شدند. به منظور جمع‌آوري داده‌هاي پژوهش از چهار پرسش‌نامه استفاده شد كه شامل مقياس احساس تنهايي راسل و همكاران، احساس گناه گوكلر و جونز، سلامت رواني نجاريان و داوودي و سلامت جسماني لعلي و همكاران بودند. داده‌هاي حاصل از پژوهش حاضر با استفاده از مدليابي معادلات ساختاري و با نرم افزار Smart PLS-3 مورد تحليل و بررسي قرار گرفت. نتايج حاصل شده نشان داد كه سلامت رواني با سلامت جسماني رابطه مثبت دارد و دو متغير احساس تنهايي و احساس گناه در اين بين نقش ميانجي معكوس و معنادار ايفا مي‌كنند. با توجه نتايج به دست آمده پيشنهاد مي‌شود كه به سلامت رواني، احساس تنهايي و احساس گناه در بين سالمندان توجه ويژه‌اي شود. نتايج حاصل از اين پژوهش مي‌تواند براي مديران خانه سالمندان و مشاوران و روان‌شناسان جهت ايجاد شرايط بهتر و نگهداري هرچه بهتر از افراد مفيد باشد.