اثربخشي درمان راه‌حل‌محور بر افزايش سازگاري اجتماعي و كاهش افسردگي باليني زنان سالمند شهر كرمانشاه

سالمندي يكي از مهم‌ترين دوران زندگي بشر است كه نيازمند توجه بسياري است تا از هرگونه اختلال و چالش روحي و رواني جلوگيري گردد‌‌‌. دو چالش مهم در اين دوره عدم سازگاري اجتماعي و افزايش افسردگي مي‌باشد‌‌‌. بنابراين هدف اين پژوهش بررسي اثربخشي درمان راه‌حل‌محور بر افزايش سازگاري اجتماعي و كاهش افسردگي باليني زنان سالمند شهر كرمانشاه بود‌‌‌. اين پژوهش از نوع نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون_پس‌آزمون با گروه كنترل و پيگيري‌ (2 ماه بعد از پس‌آزمون) بود؛ جامعه آماري تمامي زنان سالمند (60 سال و بيشتر) در شهر كرمانشاه با افسردگي باليني و ناسازگاري اجتماعي و در سال 1399-1400 بودند‌‌‌. روش نمونه‌گيري به‌صورت در دسترس بود؛ بنابراين با توجه به جدول كرسجي و مورگان تعداد 381 نفر انتخاب شدند. شركت‌كنندگان پرسشنامه‌هاي سازگاري اجتماعي بل و افسردگي سالمندان يسويج و همكاران را تكميل كردند. نمونه مورد مطالعه شامل 30 نفر بر اساس معيارهاي ورود به مطالعه انتخاب‌‌، و به طور تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل گمارش شدند‌‌‌. گروه آزمايش 8 جلسه مداخله راه‌حل‌محور را به‌صورت دو بار در هفته دريافت كرد و گروه كنترل هيچ مداخله‌اي را دريافت نكرد‌‌‌. در نهايت‌‌، داده‌هاي جمع‌آوري شده در دو سطح آمار توصيفي (ميانگين و انحراف استاندارد) و آمار استنباطي (تحليل كوواريانس تك متغيري) با استفاده نرم‌افزار SPSS نسخه 26 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت‌‌‌. يافته‌ها نشان داد كه رويكرد راه‌حل‌محور در مرحلۀ پس‌آزمون و پيگيري نسبت به پيش‌آزمون بر افزايش سازگاري اجتماعي و كاهش افسردگي باليني سالمندان مورد آزمون تأثيرگذار بوده است (P 0.01)‌‌‌. نتايج حاكي از آن است كه استفاده از رويكرد راه‌حل‌محور روشي كارآمد و كاربردي در جهت بهبود سازگاري اجتماعي و كاهش افسردگي باليني در زنان سالمند به شمار مي‌آيد و استفاده از اين روش در ديگر اختلال‌هاي روحي و رواني زنان سالمند توصيه مي‌شود‌‌‌.