اثربخشي گروه‌درماني وجودي بر اضطراب وجودي و كيفيت‌زندگي سالمندان

سالمندي دوره حساس و آخرين مرحله از زندگي انسان است. آگاهي از مرگ قريب‌الوقوع، باعث ايجاد اضطراب وجودي در سالمندان مي‌شود. بنابراين سالمندان بايد توانايي پاسخگويي به مشكلات اساسي وجودي خود را داشته باشند. روان‌درماني وجودي با تمركز بر دلواپسي‌هاي غائي انسان‌ها شامل مرگ، تنهايي، پوچي و آزادي، درمان مناسبي براي سالمندان به نظر مي‌رسد. بنابراين اين مطالعه با هدف تعيين اثربخشي گروه‌درماني وجودي بر اضطراب وجودي و كيفيت زندگي سالمندان انجام شد. روش مطالعه حاضر نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش حاضر را سالمندان بين 60 تا 85 سال تشكيل دادند كه در سه ‌ماه دوم سال 1399 به كلينيك مددكاري اجتماعي آفتاب زندگي در  شهرستان شميرانات مراجعه كرده‌اند. نمونه‌گيري اين پژوهش در دسترس بود. به ‌طوركلي 24 نفر در اين پژوهش شرايط لازم جهت شركت در گروه‌درماني را داشتند. شركت‌كنندگان پس از در نظر گرفتن ملاك‌هاي ورود به مطالعه انتخاب شدند، و به ‌طور تصادفي در گروه‌هاي  آزمايش و كنترل گمارش انجام شد. گروه‌درماني در قالب 12 جلسۀ 90 دقيقه‌اي و به دليل شيوع بيماري كرونا به‌صورت آنلاين اجرا شد. جهت اندازه‌گيري متغيرهاي وابسته از پرسش‌نامه‌­ اضطراب هستي مسعودي ثاني و بهمني و فرم كوتاه پرسش‌نامه كيفيت زندگي وير و شربون استفاده‌ شده ‌است. تجزيه و تحليل داده‌هاي پژوهش با تحليل كوواريانس تك‌متغيري و تحليل داده‌ها در اين پژوهش با استفاده از نرم‌افزار 21 SPSS  انجام ‌شد. نتايج نشان داد كه، طبق نمرات پس‌آزمون، اضطراب وجودي كاهش پيدا كرد و كيفيت زندگي سالمندان افزايش معناداري نداشت. به ‌عبارت ‌ديگر، نتايج پژوهش حاصل نشان داد گروه‌درماني وجودي موجب كاهش اضطراب وجودي سالمندان مي‌شود و مي‌توان از گروه‌درماني وجودي  به‌عنوان درماني مؤثر براي مقابله با مشكلات خلقي سالمندان سود جست.