اثربخشي نمايش‌‎درماني بر شادكامي و اميد به زندگي زنان سالمند ساكن در خانه سالمندان

سالمندان در معرض تنهايي و انزوا هستند و به دليل ناتواني‌هاي جسمي و ذهني در موارد زيادي استقلال فردي‌شان تهديد مي‌شود. مجموعه اين شرايط به افت كيفيت زندگي و در نهايت كاهش شادكامي و اميد به زندگي در سالمندان منجر مي‌شود. در نتيجه، اين مطالعه با هدف تعيين اثربخشي نمايش‌درماني بر شادكامي و اميد به زندگي زنان سالمند انجام شد. روش پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري كليه زنان سالمند سراهاي شهر قم در سال 1402 بودند كه از ميان آنان 30 نفر (65 تا 80 سال) با روش نمونه‌گيري در دسترس و با توجه به معيارهاي ورود به مطالعه انتخاب و به‌طور تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل جايگزين شدند. گروه آزمايش 8 جلسه 90 دقيقه‌اي در جلسات نمايشدرماني شركت كردند و گروه كنترل مداخله‌اي دريافت نكرد. محتواي جلسات برگرفته از ديدگاه مورنو در زمينه نمايش‌درماني بود. شركت كنندگان در پژوهش به پرسش‌نامه شادكامي آكسفورد و آزمون اميد به زندگي اشنايدر پاسخ دادند. داده‌ها با روش تحليل كوواريانس تك‌متغيري در نرم‌افزار SPSS نسخه 26 تحليل شدند. نتايج نشان داد كه نمايش‌درماني منجر به افزايش معناداري شادكامي و اميد به زندگي در گروه آزمايش ‌شد (0/01 P). بر اساس نتايج توصيه مي‌گردد كه مشاوران و روان‌شناسان سراي سالمندي براي بهبود شادكامي و اميد به زندگي در سالمندان از روش نمايش‌درماني در كنار ساير روش‌ها استفاده نمايند.