بررسي تاثير احساس تنهايي بر سلامت روان سالمندان تحت پوشش مركز بهداشت غرب تهران: يك مطالعه مقطعي

مقدمه: از پيامدهاي نامطلوب فرآيند سالمندي احساس تنهايي و كاهش سلامت روان است. امروزه سالمندي جمعيت در كشورهاي جهان يكي از مشكلات دستيابي به توسعه پايدار است. لذا مطالعه حاضر با هدف تاثير احساس تنهايي بر سلامت روان سالمندان تحت پوشش مركز غرب تهران انجام شد. مواد و روش كار: پژوهش حاضر از نوع توصيفي- تحليلي بود كه به صورت مقطعي در سال ۱۳۹۹-۱۴۰۰ انجام شد. جامعه پژوهش شامل سالمندان بالاي ۶۰ سال تحت پوشش مركز بهداشت غرب تهران بود. حجم نمونه بر اساس جدول كرجسي و مورگان به تعداد ۳۰۰ نفر تعيين شد. فهرست سالمندان از سامانه سيب استخراج شد و با استفاده از جدول تصادفي اعداد، سالمندان مورد مطالعه انتخاب شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه GHQ-۲۸ گلدبرگ و پرسشنامه احساس تنهايي بزرگسالان (SELSA- S) بود. نتايج توصيفي به صورت فراواني و ميانگين و نتايج تحليلي با استفاده از آزمون هاي ضريب همبستگي پيرسون و تحليل واريانس و رگرسيون خطي در نرم افزار SPSS ارائه شد. يافته ها: اختلال در سلامت روان و كاركرد اجتماعي و احساس تنهايي بويژه در مولفه تنهايي اجتماعي درميان سالمندان مورد مطالعه مشاهده شد. احساس تنهايي و ابعاد آن بر روي سلامت روان افراد سالمند تاثير منفي و معني دار داشت. بين احساس تنهايي و سلامت روان زنان و مردان سالمند ارتباط معني دار مشاهده نشد (0/05 p). نتيجه‌گيري: كاهش احساس تنهايي در ميان سالمندان موجب ارتقاي سلامت روان و كاركردهاي اجتماعي آن ها مي شود، لذا با توجه به جمعيت رو به افزايش سالمندان در كشور لازم است تا بسته هاي حمايتي و برنامه هاي آموزشي به منظور ايجاد شرايط مطلوب در جمعيت سالمندان به مورد اجرا در آيد.