به كارگيري حفاظ سازي تشعشعات فضايي از جنس پلي ‌اتيلن به جاي آلومينيوم در مدار GEO به ‌منظور كاهش وزن

يكي از عوامل آسيب زا براي عملكرد مناسب محموله هاي مخابراتي، ذرات پر انرژي يونيزان در فضا مي‎باشند كه استفاده از حفاظ مناسب، از راه كارهاي مقابله با آن در نظر گرفته مي‌شود. در طراحي حفاظ عوامل متعددي از جمله نوع قطعه و ميزان وزن قابل قبول براي محموله و غيره مي بايست مورد توجه قرار گيرند. در سالهاي اخير به منظور كاهش هزينه‌هاي ساخت و پرتاب، به كار گيري قطعات غير فضايي مورد اقبال قرارگرفته است. بنابراين، استفاده از حفاظ با جنس مناسب به گونه اي كه علاوه بر مقاومت در برابر تشعشعات، بتواند ملاحظات بودجه وزني را نيز تامين نمايد، از چالش هاي مهم در اين حوزه خواهد بود. در اين مقاله، هدف بررسي روش هاي كاهش بودجه وزني با ملاحظه آسيب پرتويي دزيونيزان مي‌باشد. در همين راستا، يك ماموريت توسعه فناوري پنج ساله در مدار GEO، پيش‌بيني شده و نتايج شبيه سازي ها و آزمايش حفاظ از دو جنس آلومينيوم و پلي اتيلن براي بررسي آسيب دز يونيزان، بر حسب بودجه وزني اوليه و مرجع، ارائه و مقايسه شده است. تحليل و ارزيابي نتايج آزمايش در بكارگيري از حفاظ پلي اتيلن كاهش 17/21درصدي مابين دو سنجنده تشعشع بيروني و داخلي را نشان مي دهد.