بررسي تاثير نفس شناسي ابن سينا در آراي ويليام اوورني

از جمله پژوهش ها در عالم فلسفه، بررسي تاثير و تاثر فلاسفه در يكديگر مي باشد. با ترجمه كتاب ششم طبيعيات شفا به زبان لاتين، نفس شناسي ابن سينا مورد توجه فلاسفه مدرسي قرار گرفت. ويليام اوورني جزء فيلسوفاني است كه از نفس شناسي ابن سينا تاثير پذيرفته است اما اين تاثير پذيري مغفول مانده است. مي توان گفت نحوه مواجهه اوورني با ابن سينا مسبب اصلي اين غفلت است؛ چرا كه اين فيلسوف پاريسي تاثيرپذيري خود را از ابن سينا يا اظهار نمي كند و مطالب وي را به خود نسبت مي دهد يا اظهار كرده و بعدا به اگوستين نسبت داده شده است و يا تحريف مي كند. ويليام اوورني تحت تاثير ابن سينا براي توجيه خودآگاهي و اثبات وجود نفس و تغاير آن با بدن فرضيه انسان معلّق را مطرح مي كند ولي آن را به خود نسبت مي دهد. همچنين بيان ابن سينا را در تجرد نفس ذكر مي كند ولي اين بحث امروزه به نظريه اگوستينيِ معروف شده است. در بحث بقاء نفس، اوورني نظريه ابن سينا را، كه به بقاء فردي نفوس قائل است، تحريف و نظريه وحدت نفوس را به ابن سينا نسبت داده است نظريه اي كه با تصور مسيحيت از حيات اخروي ناسازگار بوده و در نتيجه، اين تحريف منجر به مخالفت كليسا با ترويج انديشه ابن سينا شده است. بررسي نظريه اوورني درباره نفس و احكامش و مقايسه آن با آراي ابن سينا با استفاده از روش تحليلي- تطبيقي ساختار اين پژوهش را تشكيل مي دهد.