واكاوي مباني نظري و فلسفي نظريه هاي توسعه منابع انساني و مقايسه تطبيقي آن با آموزه هاي دين مبين اسلام

امروزه توسعه منابع انساني محور پيشرفت و توسعه جوامع و سازمان ها مي باشد. از اين رو در طول اعصار مختلف مفاهيم و رويكردهاي متنوعي در حول نظريه هاي يادگيري به منظور تحقق و نهادينه سازي توسعه كاركنان معرفي شده اند. رويكردهايي كه ابعاد گوناگوني چون خرد مايه‌هاي نظري و فلسفي و نيزسازوكارهاي اجرايي با يكديگر متفاوت مي‌باشند. اين نظريات غالبا منطبق با شرايط و زيست بوم كشورهاي مبداء  مي باشند از اين رو اجراي آنها در كشورهاي ديگر غالبا  نتايج متفاوتي را در پي داشته است. چالشي كه مصاديق آن در نظام توسعه و آموزش دستگاه هاي اجرايي و بخش خصوصي كشور فراوان مي باشد. در چنين شرايطي شناخت و آگاهي از وجوه افتراق و اشتراك نظريه هاي اين حوزه و انطباق آن با ارزش ها و شرايط حاكم بر جامعه شرط لازم جهت بومي سازي و بكارگيري اين گونه نظريه ها در سازمان ها مي باشد. از اين رو در اين پژوهش واكاوي مباني نظري و فلسفي نظريه هاي توسعه منابع انساني و تطبيق آن با آموزه هاي دين مبين اسلام هدف اصلي پژوهش مي باشد. در اين مقاله پس از واكاوي مفاهيم و نظريه هاي حوزه توسعه منابع انساني با   يهره گيري از آيات و روايات  و متون ديني در شش عامل اصلي نگاه به انسان، سرشت انسان، تمركز بر زمان، جبر و اختيار، عيني گرايي/ نسبي گرايي و كل نگري/ جزء نگري نظريات مذكور با آموزه هاي دين مبين اسلام مورد مقايسه قرار گرفت.  نتايج نشان مي دهد الگوي اسلامي به توسعه منابع انساني به عنوان يك راهنماي واقع بينانه و ارزشمند پيش روي مديران كشور،  مي تواند به آن ها در مسير غلبه بر چالش هاي پيش رو در توسعه منابع انساني كمك كند.