مقايسه‌ي ديادوكوكينزيس دهاني در دو و سه‌هجايي‌هاي متشكل از همخوان و واكه‌ي /a/ با دو و سه‌هجايي‌هاي متشكل از همخوان و واكه‌ي /u/ در كودكان هفت تا نه‌ساله در كرمانشاه

سابقه و هدف: تكاليف ديادوكوكينزيس به‌عنوان جزء سنتي ارزيابي حركتي گفتار، شاخصي براي ارزيابي مهارت‌هاي حركتي دهاني است. در اين مطالعه، هدف كمك به تعيين معياري براي ارزيابي سرعت حركات متوالي توسط تعيين ديادوكوكينزيس در كودكان طبيعي هفت تا نه‌ساله بود. همچنين، با ايجاد تكاليف هجايي متشكل از واكه‌ي بسته و باز، امكان مقايسه‌ي سرعت توليد در شرايط حركتي متقابل  به وجود آمد. مواد و روش‌‌ها: در مطالعه‌ي توصيفي‌تحليلي حاضر كه به روش مقطعي در سال 1396انجام پذيرفت، 210 دانش‌آموز هفت تا نه‌ساله در سه گروه سني هفت، هشت و نه از دبستان‌هاي شهرستان كرمانشاه به‌طور تصادفي انتخاب شدند. دانش‌آموزان بايد 15 بار ساختارهاي دوهجايي و 10 بار ساختارهاي سه‌هجايي متشكل از همخوان و واكه‌ي /a/ و نيز واكه‌ي /u/ را براي تعيين مدت‌زمان آن، تكرار مي‌كردند. يافته‌ها: سرعت توليد دوهجايي /pata/ از /putu/ و /paka/ از / puku/ با 0/002 = P به‌طور معني‌داري بيشتر بود. درصورتي‌كه در دوهجايي  /taka/ و /tuku/ با 0/09 =P و سه‌هجايي /pataka/  و /putuku/ با 0/11 =P اختلاف ميانگين ديادوكوكينزيس معنادار نبود؛ بنابراين، واكه‌ي /a/ در برخي تركيبات هجايي، موجب افزايش توانايي ديادوكوكينزيس شده و در برخي تركيبات ديگر، اثري نداشته است. نتيجه‌گيري: با افزايش سن، توانايي توليد سريع و بادقت دو و سه‌هجايي‌ها افزايش مي‌يابد. استفاده از واكه‌ي /a/ نسبت به واكه‌ي /u/ در برخي تركيبات هجايي، موجب افزايش سرعت ديادوكوكينزيس شده و در برخي تركيبات هجايي، اثري نداشته است