ساخت غشاي پلي دي متيل سيلوكسان و اصلاح خواص آن توسط نانوذرات TiO2 جهت جداسازي آب و اتانول در فرايند تراوش تبخيري

حذف تركيبات آلي فرار مانند اتانول،يكي از چالش برانگيزترين و اساسي ترين دغدغه هاي امروزه بر طبق سياست هاي جديد زيست محيطي مي باشد.با توجه به مضرات اين تركيبات و تاثيرات مهمي كه بر محيط زيست و حيات موجودات دارند،تصفيه مناسب آنها و جلوگيري از ورود اين تركيبات به محيط،امري مهم تلقي مي شود.در اين تحقيق،جداسازي اتانول به عنوان يك تركيب آلي فرار با استفاده از غشاي خالصPDMS و غشاي نانوكامپوزيتPDMS/TiO2 با درصد هاي متفاوت نانوذره طي فرايند تراوش تبخيري مورد بررسي و پارامترهاي عملياتي نظير تاثير دما،تاثير غلظت اتانول و همچنين تاثير افزايش درصد نانوذره بر عملكرد تراوش تبخيري مورد مطالعه قرار گرفت.از آناليزSEM(ميكروسكوپ الكتروني روبشي)جهت بررسي مورفولوژي غشاها،آناليزCA(زاويه تماس) جهت سنجش ميزان آبگريزي غشاها،آناليزTGA جهت بررسي مقاومت دمايي غشاها و همچنين از آناليزFTIR جهت مشاهده ي گروه هاي پيوندي موجود در غشاها استفاده شد.طبق نتايج به دست آمده،افزايش دما سبب افزايش جنبش و تحرك مولكولي و به دنبال آن افزايش شار كل را به دنبال دارد.با افزايش ميزان شار عبوري آب،فاكتور جداسازي به مقدار قابل توجهي كاهش مي يابد.به طوري كه با افزايش دما از 30 به 60درجه سانتي گراد،فلاكس با افزايش دو برابري و ضريب جداسازي از 11.2 به ميزان 4.2 كاهش مي يابد.با افزودن نانوذره به غشا،در ابتدا افزايش ميزان گزينش پذيري غشا و سپس كاهش آن مشهده شد.اين امر مي تواند به دليل كلوخه شدن نانوذره در غلظت هاي بالاي آن باشد.به طور كلي غشاي نانوكامپوزيت حاوي درصد 0.1% نانوذره با داشتن گزينش پذيري11.2 و شار1230 بهترين گزينش گري را از خود نشان داده است.