امنيت غذايي و عوامل مؤثر بر آن در جوامع روستايي استان بوشهر

امروزه امنيت غذايي يكي از مهم‌ترين نگراني‌هاي جوامع مختلف است. اين نگراني به‌ويژه در مناطق روستايي كه خود توليدكننده مواد غذايي هستند، اهميت بيشتري پيدا مي‌كند. در پژوهش حاضر، به بررسي امنيت غذايي و عوامل مؤثر بر آن در جوامع روستايي استان بوشهر پرداخته شده است. داده‌هاي موردنياز از يك نمونه 380 نفري از خانوارهاي موردمطالعه كه با استفاده از جدول كرجسي و مورگان انتخاب شده بودند، جمع‌آوري شد. تجزيه‌وتحليل داده‏ها در دو بخش آمار توصيفي و استنباطي با استفاده از نرم‏افزار SPSS18 انجام گرفت. نتايج نشان داد كه بيش از 60 درصد از خانوارهاي روستايي در وضعيت ناامني غذايي قرار دارند. همچنين بر اساس مدل مكارتي، مشخص شد كه عوامل اقتصادي، جغرافيايي و اجتماعي به ترتيب، بيشترين تأثير را بر امنيت غذايي دارند. نتايج رگرسيون سلسله مراتبي نشان داد كه در بين عوامل اقتصادي، متغيرهايي از قبيل ميزان اراضي آبي، ميزان پس‌انداز و تعداد دام سبك و سنگين، در ميان عوامل اجتماعي، متغيرهايي نظير سواد همسر خانوار، تعداد فرزندان و بار تكفل و از ميان عوامل جغرافيايي، متغيرهايي نظير ميزان فاصله با مراكز فروش محصولات كشاورزي، ميزان فروش از‌طريق واسطه‏ها و سرمايه‏گذاري افراد شهري در مناطق روستايي، اثر مثبت و معني‏داري بر بهبود امنيت غذايي دارند.