مقايسه اثر 8 هفته آب‌درماني و تمرين‌درماني در خشكي بر برخي از شاخص‌هاي جسماني و رواني سالمندان مبتلا به استئوآرتريت زانو

سابقه و هدف: استئوآرتريت زانو، يكي از شايع‌ترين بيماري‌هاي سالمندان است كه منجر به درد، خشكي، دشواري در انجام فعاليت‌ها، تضعيف عملكرد و كاهش كيفيت زندگي مي‌شود. به‌كارگيري راهكاري جهت كنترل عوارض بيماري و بهبود كيفيت زندگي بيماران ضروري است. هدف مطالعه حاضر، مقايسه تأثير آب‌درماني و تمرين‌درماني در خشكي بر شاخص‌هاي جسماني و رواني مبتلايان به استئوآرتريت زانو بود.مواد و روش‌ها: اين مطالعه، كاربردي و نيمه‌تجربي بود. 54 زن مبتلا به استئوآرتريت زانو با دامنه سني 69-60 سال (قد: 5.53 ± 159.96، وزن: 9.50 ± 76.93) به‌صورت هدفمند و دردسترس انتخاب و به‌صورت تصادفي به دو گروه آب‌درماني و تمرين‌درماني در خشكي (مدت 8 هفته) تقسيم شدند. از پرسشنامه پيامدهاي صدمات زانو و استئوآرتريت جهت بررسي درد، عوارض بيماري، دشواري در انجام فعاليت‌ها و كيفيت زندگي و نيز جهت تحليل داده‌ها از واريانس براي اندازه‌هاي تكرارشده در نرم‌افزار SPSS 26 استفاده شد. نتايج: نتايج نشان داد كه هر دو روش موجب تغييرات درون‌گروهي در شاخص‌هاي درد (0.001=P)، عوارض بيماري (0.001=P)، فعاليت‌هاي روزمره (0.001 =P)، و كيفيت زندگي (0.001 =P) بيماران شده بود. فقط در شاخص فعاليت‌هاي عملكردي و ورزشي تأثير آب‌درماني بيشتر از تمرين‌درماني در خشكي بوده است (0.04 =P). نتيجه‌گيري: تمرين‌درماني در خشكي به اندازه آب‌درماني منجر به كاهش درد و عوارض بيماري، راحتي در انجام فعاليت‌ها و بهبود كيفيت زندگي بيماران مبتلا به استئوآرتريت زانو مي‌شود. بنابراين مي‌توان هر يك از اين دو روش را با توجه به شرايط بيمار تجويز كرد.