چگونگي موضع گيري ايران در برابر تشكيل كنفدراسيون شيوخ جنوب خليج فارس (1346-1349ش)

سياست منطقه اي ايران در حوزه خليج فارس و درياي عمان در دهه 40 شمسي/ ۶۰ ميلادي در نتيجه مجموعه تحولات داخلي و رهيافت هاي بين المللي دچار دگرگوني هاي عميقي گشت. خروج نيروهاي انگلستان از منطقه خليج فارس و درياي عمان و بروز خلا قدرت ، مسئله بحرين و تشكيل فدراسيون شيوخ جنوب خليج فارس از مهمترين رويدادهاي بود كه ايران به اشكال مختلف با آن در حال چالش و تقابل بود . در اواخر اين دهه امارت هاي كوچك جنوب تنگه هرمز كه سياست خارجي و دفاعي آنان به وسيله انگلستان اداره مي شد و فاقد تمركز سياسي و اداري مستقل بودند ، خواستار تشكيل نوعي كنفدراسيون گشتند . ايران با تاسيس اين كنفدراسيون به مخالفت پرداخت. هدف از اين نوشتار بررسي علل مخالفت شديد دولت پهلوي دوم نسبت به شكل‌گيري فدراسيون شيوخ خليج فارس در اين مقطع زماني مي باشد. در پايان نتيجه گرفته مي شودكه ايران به علت حضور بحرين در اين اتحاديه كه تهران آن را بخشي از حاكميت خود مي دانست با آن به مخالفت پرداخت زيرا از ديدگاه تهران، بحرين بخشي از كشور ايران محسوب مي شد و به صورت طبيعي امكان الحاق خودسرانه ان به معاهدات خارجي وجود نداشت. ايران تنها هنگامي كه مسئله بحرين و بازگشت جزاير سه گانه پس از مذاكرات پيچيده پشت پرده به نتيجه رسيد، با آن موافقت نمود.