تحليل فضايي مؤلفه‌هاي تبيين‌كننده توسعه شهري در يك ديالكتيك اجتماعي-فضايي حق به شهر از نظريه تا عمل، موردمطالعه: شهر بندرعباس

حق به شهر در توسعه شهري فراتر از شكل فيزيكي و هم‌زمان داراي مفهوم ذهني و اجتماعي است كه پس از طرح آن توسط لفور در نظريه برنامه‌ريزي و مطالعات شهري رواج يافته است. اين نظريه، ساكنان ويژگي‌هاي متمايز فضا را كانون توجه قرار داده و معتقد است حق به شهر را فقط مي‌توان به‌عنوان حق تحول‌يافته و تجديد شده زندگي شهري فرمول‌بندي كرد. اين تحقيق در يك هدف توصيفي-تبييني به دنبال تحليل فضايي مؤلفه‌هاي تبيين‌كننده توسعه در شهري بندرعباس از منظر حق به شهر است. در اين تحقيق با گردآوري 77 سنجه ذهني و عيني، از تكنيك تصميم‌گيري چندمعياره كوپراس جهت تلفيق داده‌ها در محيط آرك مپ استفاده‌شده است. يافته‌هاي نشان مي‌دهد در وضعيت فعلي توسعه شهري بندرعباس، حق به شهر در تمام جنبه‌هاي آن شامل: حق به تصاحب، حق به مشاركت و حق به تفاوت براي ساكنان تضعيف و ناديده انگاشته شده است. سهمي بالغ‌بر 20.7 درصد از فضاي شهر كه عمدتاً معطوف به محلات ثروتمندنشين و بخش‌هايي از نواحي مركزي شهر و همچنين بخش‌هايي از توسعه‌هاي جديد است، حق به شهر تجلي بيشتري يافته است و در حدود 19.8 درصد از فضاهاي شهر نيز كه عمدتاً منطبق بر سكونتگاه‌هاي غيررسمي و محله‌هاي فقيرنشين شهر است، اين حق تضعيف و ناديده انگاشته شده است