ارزيابي مؤلفه‌هاي ساختار فضايي مؤثر در اجتماع‌پذيري مجتمع‌هاي مسكوني در شهر كرمانشاه

اجتماع‌پذيري، با برقراري ارتباط اجتماعي بين بهره‌برداران فضاهاي عمومي و مشترك معماري شكل مي‌گيرد. در نتيجه، جدا از جنبه عملكردي محيط و ويژگي‌هاي اجتماعي بهره‌وران از آن، ويژگي‌هاي محيطي و عملكرد فضايي آن نيز اهميت بسيار فراوان دارد. پژوهش‌هاي زيادي انجام‌شده كه از جنبه‌هاي كالبدي، فعاليتي يا ذهني، اجتماعي و فرهنگي و بصري موردبررسي قرار داده‌اند. پژوهش حاضر ازنظر روش توصيفي- تحليلي است. اطلاعات موردنياز اين پژوهش به دو روش كتابخانه‌اي و ميداني جمع‌آوري گرديده است، درروش ميداني، جمع‌آوري داده‌هاي اوليه با توجه به پرسش‌هاي پژوهش از طريق طراحي پرسش‌نامه طيف ليكرت 5 مقياسي انجام‌شده، جامعه آماري پژوهش را شهروندان ساكن مجتمع‌هاي مسكوني كسري، آزادي، رضوان، راهان، هشت‌بهشت و زيتون كه مشتمل بر 6588 نفر تشكيل مي‌داد و حجم نمونه با فرمول كوكران 364 نفر برآورد گرديد. براي انتخاب نمونه‌ها در اين پژوهش از عواملي چون سهولت دسترسي به مجتمع‌ها، ميزان تمايل و همكاري ساكنين و مديريت مجتمع‌ها نيز تأثيرگذار بوده‌اند. نتايج حاصل از بررسي مجتمع‌هاي مسكوني موردمطالعه از منظر شاخص‌هاي هم پيوندي فضايي حاكي از آن بود كه از بين مجتمع‌هاي موردبررسي مجتمع مسكوني راهان كم‌ترين ميزان برخورداري از شاخص ارتباط پذيري را نسبت به بقيه مجتمع‌ها داشته و بيشترين سهم از اين مقايسه به مجتمع مسكوني كسري مي‌رسد. از مقايسه مجتمع‌ها بر اساس شاخص هم پيوندي به اين نتيجه مي‌رسيم كه موقعيت قرارگيري فضاها و دسترسي‌ها در مجتمع راهان بسيار ضعيف بوده و نسبت به بقيه مجتمع‌ها در سطح پايين‌تري قرارگرفته است. افزايش هم پيوندي در فضاهاي عمومي با افزايش اجتماع‌پذيري رخ مي‌دهد.