تحليل تطبيقي شهرهاي ايران با تأكيد بر شهر دوستدار كودك مطالعه موردي: كلان‌شهرهاي تهران و اصفهان

كودكان به‌عنوان بخشي از جامعه بشري نسل آينده هر كشوري را شكل داده‌اند و تعامل كودك با محيط پيرامون نيازمند رشد جسماني و ذهني اوست. بنابراين توجه به محيطي كه باعث رشد ذهني و جسماني كودك شود حائز اهميت است. به‌منظور بررسي محيط مناسب براي كودكان ابتكار شهر دوستدار كودك موردتوجه قرارگرفته است. هدف كلي اين پژوهش ارتقاي وضعيت دو شهر از منظر شهر دوستدار كودك و شناسايي شاخص‌هاي مناسب شهر دوستدار كودك و مقايسه تطبيقي در دو كلان‌شهر تهران و اصفهان است. پژوهش حاضر به لحاظ روش تركيبي و به لحاظ هدف، توسعه‌اي است و مبتني بر مطالعات كتابخانه‌اي و اسنادي، بررسي‌هاي ميداني و مصاحبه بوده است جامعه آماري كودكان 1 تا 15 سال است كه حجم نمونه در دو كلان‌شهر 380 نمونه تعيين‌شده است. جهت تجزيه‌وتحليل شاخص‌ها از آزمون يومن‌ويتني استفاده‌شده است. نتايج ارزيابي نشان مي‌دهد در مقايسه دو شهر تهران و اصفهان ازنظر شاخص‌هاي موردبررسي (اجتماعي و كالبدي، اقتصادي، زيست‌محيطي، مديريت شهري و اوقات فراغت) شهر تهران در متغير ايمني و حفاظت با ميانگين 3.09 و شهر اصفهان در متغير مشاركت و شهروندي با ميانگين 3.22 داراي سطح مطلوب‌اند. يافته‌ها حاكي از آن است كه تهران در ساير شاخص‌ها در مقايسه با اصفهان در وضعيت مناسب‌تري قرار دارد ولي به‌طوركلي هر دو شهر ازنظر شاخص‌هاي استاندارد فاصله دارند.