اثربخشي گروه درماني شناختي-رفتاري بر بهزيستي روان شناختي و تاب آوري دانش آموزان با نشانگان افسردگي

زمينه و هدف: نوجوانان به علت اينكه در سنين حساسي هستند ممكن است از نظر روا ن شناختي و جسماني دچار تغييرات زيادي شوند كه در صورت عدم توجه منجر به مشكلات غيرقابل جبراني شود. در اين راستا، مطالعه حاضر با هدف بررسي اثربخشي گروه درماني شناختي-رفتاري بر بهزيستي روان شناختي و تاب آوري دانش آموزان با نشانگان افسردگي انجام شد. روش : روش پژوهش حاضر شبه تجربي و طرح آن به‌صورت پيش آزمون-پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماري پژوهش شامل دانش آموزان با نشانگان افسردگي دوره متوسطه يكم ناحيه دوم شهر رشت در نيم سال دوم تحصيلي 1401-1400 بود. نمونه مورد مطالعه شامل 30 دانش آموز كه با استفاده از روش نمونه گيري در دسترس انتخاب و به صورت تصادفي در گروه هاي آزمايش و گواه جايدهي شدند. ابزار گردآوري شامل پرسشنامه افسردگي (بك، 1996)، بهزيستي روان شناختي (ريف، 1989) و پرسشنامه تاب آوري (كانر و داويدسون، 2003) بود. گروه آزمايش هشت جلسه 90 دقيقه اي گروه درماني شناختي-رفتاري كمفيس و جاكويين (1995) را دريافت كردند، ولي گروه گواه هيچ مداخله اي دريافت نكردند. در پايان داده هاي به دست آمده با آزمون تحليل كوواريانس چندمتغيره تحليل شدند.يافته ها: نتايج نشان داد كه گروه درماني شناختي- رفتاري به صورت معناداري موجب افزايش استقلال (19.41)، تسلط بر محيط (57.46)، رشد شخصي (90.87)، ارتباط مثبت با ديگران (64.23)، هدفمندي در زندگي (51.53)، پذيرش خود (46.54)، و تاب آوري (76.01) دانش آموزان با نشانگان افسردگي مي شود (0.01 P).  نتيجه گيري: بر اساس يافته هاي به دست آمده مي توان نتيجه گيري كرد كه درمان شناختي - رفتاري گروهي با فعال سازي رفتاري توانسته است باعث افزايش بهزيستي روان شناختي و تاب آوري شود. از آنجايي كه افسردگي مي تواند عملكرد تحصيلي دانش آموزان را تحت تأثير قرار دهد، لازم است مداخلات زودهنگام در اين زمينه انجام شود.