بررسي عوامل موثر بر ميزان رضايتمندي كاربران از مسيرهاي دوچرخه سواري درون شهري؛ مورد مطالعاتي: مسيرهاي دوچرخه سواري شهر تهران

طرح مسأله: رشد شتابان كلان‌شهرها در جهان، باعث افزايش جمعيت و تمايل به استفاده هرچه بيشتر از خودروها شده است. كلان‌شهر تهران نيز از اين امر مستثنا نيست. استفاده و ترويج دوچرخه‌سواري به‌عنوان يكي از پاك‌ترين شيوه‌هاي حمل‌ونقلي همواره مورد توجه بوده است كه موانع و عوامل زيادي بر اين موضوع اثرگذار بوده است. هدف:  هدف از پژوهش پيش رو بررسي عوامل مؤثر بر ميزان رضايتمندي از مسيرهاي دوچرخه در شهر تهران براساس نظرات و ترجيحات شهروندان است كه از اين مسيرها استفاده مي‌كنند. روش:  پژوهش به‌لحاظ نوع كاربردي و با روش تركيبي  (كمي كيفي) انجام شده است. پس از استخراج شاخص‌ها از طريق مرور منابع، تعداد 138 پرسش‌نامه توسط شهروندان تهراني كه از اين مسيرها استفاده مي‌كنند، تكميل‌شده است. روش تحليل عاملي جهت استخراج عوامل و رگرسيون چند متغيره جهت بررسي ميزان همبستگي بين رضايت شهروندان از مسيرهاي دوچرخه و عوامل ذكرشده، به كار گرفته‌شده است. يافته‌ها:  پس از 44 چرخش واريماكس در مجموع تعداد 14 عامل با واريانس تجمعي بالاتر از 60 درصد استخراج‌شده است. 2 عامل از عوامل فوق تنها دربرگيرنده يك شاخص بوده است و حذف شده و ميان 12 عامل باقي‌مانده به‌عنوان متغير مستقل و ميزان رضايت شهروندان به‌عنوان متغير وابسته. رگرسيون چندمتغيره برقرار شده است. نتايج: ميان رضايت شهروندان و عوامل وضعيت مسير، عوامل بصري، تأسيسات و تجهيزات، عوامل نهادي، وضعيت ساماندهي، عوامل اجتماعي، مديريت و برنامه‌ريزي ترافيك و عوامل زماني ارتباط مستقيم و معناداري برقرار است، به‌گونه‌اي كه با افزايش يكي ديگري نيز افزايش مي‌يابد. بنابراين پيشنهاد مي‌شود مديران، برنامه‌ريزان، طراحان و تمامي عوامل مؤثر بر برنامه‌ريزي شهري، عوامل ذكرشده را به‌عنوان عوامل مؤثر بر ميزان رضايت شهروندان از مسيرهاي دوچرخه‌سواري مورد توجه قرار دهند.