اعتباريابي مقياس سازۀ حق‌به‌شهر (مورد مطالعه: شهروندان بالاي 20 سال شهر ماكو)

حق‌به‌شهر از جمله مفاهيم مهم و قابل‌تأمل در عرصۀ نظريه‌هاي نوين حقوق شهروندي است كه پس از مطرح‌شدن آن توسط لوفور در 1968، در كارهاي نظري هاروي، پورسل و... تداوم يافت. با اين وصف، اين مطالعه با هدف اعتباريابي، ابزار سنجش سازۀ حق‌به‌شهر را در قالب پرسشنامه بررسي مي‌كند.روش پژوهش پيمايش و هدف توسعۀ ابزار است. جامعۀ آماري شهروندان بالاي 20 سال شهر ماكو است كه با نمونه‌گيري خوشه‌‌‌اي، 115 نفر از آنان به‌عنوان نمونۀ آماري براي مطالعه انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه جمع‌آوري و با نرم‌افزارهاي SPSS و ليزرل تجزيه و تحليل شدند. براي تأييد مدل‌هاي اندازه‌گيري عامل‌هاي حق‌به‌شهر، از آماره‌هاي آلفاي كرونباخ، پايايي تركيبي، تحليل‌عاملي تأييدي استفاده شد.نتايج تحليل عامل‌هاي هشت‌گانۀ حق‌به‌شهر نشان داد عامل‌هاي عدالت فضايي، مشاركت شهري، حق سلامت شهري، شموليت اجتماعي، حق شهروندي شهري، تعلق شهري و تنوع و سرزندگي شهري با توجه به اينكه پايايي تركيبي آن‌ها بيشتر از 0.6، بارهاي عاملي بالاي 0.3 و ضرايب t بالاي 1.96 داشتند، تأييد شدند. اما عامل حق متفاوت‌بودن با توجه به اينكه مقدار ضرايب t گويه‌هاي باقي‌مانده در مدل اندازه‌گيري عامل مذكور كمتر از 1.96 بود، تأييد نشد.مقياس مذكور با مؤلفه‌هاي به‌كاررفته، قابليت تبيين سازۀ حق‌به‌شهر را دارد و مي‌توان از اين ابزار براي سنجش حق‌به‌شهر استفاده كرد.