بررسي تأثير استفاده از پليمر نيمه‎ طبيعي HPMC در شفاف‎سازي پوست موش

مقدمه: امروزه شفاف سازي بر روي بافت‎ هاي زيادي بخصوص پوست صورت باليني و آزمايشگاهي مي‎گيرد. مواد تشكيل ‎دهنده بافت كه عمدتاً پروتئين ها، ليپيد‎ها، آب ميان بافتي و عروق خوني است، باعث پراكندگي شديد نور شده و نفوذ نور به اعماق بافت را محدود مي‎كنند. اين محدوديت باعث عدم دستيابي به اطلاعات ساختاري و تشكيل دهنده بافت توسط نور و كاهش در وضوح تصويربرداري نوري مي‎شود. در اين مطالعه با استفاده از شفاف ‎سازهاي مبتني بر پليمر نيمه ‎طبيعي HPMC  و سوربيتول و با بكارگيري روغن نارگيل، توئين 20 (كه به اختصار CSC1 و CSC2 ناميده شدند)، پارامتر‎هاي اپتيكي نمونه بافت پوست توسط روش طيف نشر بازتابي (DRS) مورد بررسي قرار گرفت. مواد و روش ها: براي بدست ‎آوردن طيف هاي بازتابي و عبوري بافت از روش طيف سنجي نشر بازتابي (DRS) استفاده شده است. سپس با استفاده از مقادير بدست آمده و جايگذاري در رابطه كرامرز -كرونيگ مي‎توان ضريب شكست را قبل و بعد از اعمال شفاف ساز بدست آورد. همچنين پارامتر‎هاي اپتيكي ديگر نظير ضريب جذب، ضريب تضعيف كل و ضريب انتشار از طيف هاي بازتابي و عبوري محاسبه شده است.يافته‌ها: تاثير استفاده از دو محلول پيشنهادي روي تغييرات ضريب شكست، ضريب جذب و ضريب انتشار محلول هاي شفاف‎ساز در فرايند شفاف‎سازي پوست موش بررسي شد.نتيجه‌گيري: مي‎توان گفت كه پليمر نيمه ‎طبيعي HPMC در حفظ ساختار محلول شفاف‎ساز نقش موثري داشته است. از اين رو مي‎توان نتيجه گرفت كه محلول CSC2 شفاف سازي را بهتر انجام داده و در‎نهايت نور بيشتر به بافت نفوذ خواهد كرد.