بررسي و نقد تأثيرپذيري قرآن از عهدين

وحي همان «پيام الهي به پيامبران جهت هدايت مردم» ‌پايه و قوام شرايع الهي و ارزنده ترين گوهر آسماني بر دامن زمينيان است و با سرشت و سرنوشت آدمي پيوندي ناگسستني دارد. در سده هاي أخير با گسترش موج اسلام پژوهي در غرب، فرضيه اقتباس برخي از محتويات قرآن از متون ديني و ادبي گذشته نيز يكي از زمينه هاي فعاليت خاورشناسان قرار گرفت. تبيين اين مساله، لازم و ضروري است تا حقانيت دين اسلام و وحي قرآني و برتري آن بر تمام اديان الهي اثبات شود. رساله پيش رو با بهره جستن از شيوه توصيفي و تحليلي و با رويكرد انتقادي همراه با گردآوري و تجزيه و تحليل اطلاعات سامان يافته است و به مهم‌ترين ادعاهاي خاورشناسان در مورد وام گيري قرآن از اديان و فرهنگ هاي گذشته همچون يهوديت و مسيحيت، به بررسي و نقد ادله خاورشناسان پرداخته است.يافته هاي پژوهش نشان مي دهد كه محققان غربي و خاورشناسان با تمسّك به اين اصول و با توجه به مشابهت هاي موجود در قرآن و منابع قبل از خود مانند تورات و انجيل، فرضيه‌هاي موجود را درباره مصادر قرآن مطرح كرده اند كه هيچ كدام مورد قبول مسلمانان نيست، ادعاهاي آن ها حتي بر پايه مباني خودشان نيز دچار مشكلات روش شناختي است.