بررسي تنها هدف اساسي خلقت انسان از ديدگاه قرآن

سؤال از هدف آفرينش يكي از مهم‌ترين سؤالات بشري است كه در طي تاريخ همواره مطرح بوده و تلاش‌هاي فراواني براي پاسخ به آن به‌عمل‌آمده است. گستره تأثير و اهميت اين سؤال به حدي است كه همه ابعاد حيات بشري را در برگرفته و تا انسان پاسخ قانع‌كننده براي آن پيدا نكند، زندگي او معنا پيدا نكرده و با احساس پوچي و بي‌معنايي، همواره در اضطراب و نگراني خواهد بود. علاوه بر پاسخ‌هاي بشري، اديان آسماني نيز پاسخ‌هايي به اين سؤال ارائه كرده‌اند كه به سبب نشاءت گيري از مبدأ آسماني و موثق و معصومانه بودن، از جايگاه ويژه‌اي برخوردارند. تمامي اديان آسماني خصوصاً اسلام، خلقت عالم به‌ويژه انسان به‌عنوان سيد مخلوقات را هدفمند مي‌دانند. قران اهداف متعددي را به‌عنوان هدف خلقت انسان معرفي كرده است كه تنها در خصوص معرفي «عبوديت» از كلمه حصر استفاده كرده و آن را به‌عنوان «عهد الهي» و «صراط مستقيم» ناميده است. مقام عبوديت، شريف‌ترين و والاترين مقام انساني است كه برتر از نبوت و رسالت است؛ چراكه «رسالت»، مأموريت الهي براي انسان‌هاي برگزيده است، درحالي‌كه «عبوديت»، امر اختياري است كه انسان‌ها با انتخاب خود و با تلاش‌ مستمر و روشمند، مراحل و درجات آن را طي مي‌كنند. رسيدن به مقام عبوديت مطلق، در حقيقت رسيدن به تمامي خيرات دنيا و آخرت است كه در پي آن، انسان به مقام ربوبيت نائل شده و مظهر تجلي الهي مي‌گردد.